جستجو در مطالب و اشخاص
میرزا احمد، متخلص به "وقار" معروف به "وقار شیرازی" در سال 1232 هجری قمری در شیراز به دنیا آمد. وی فرزند بزرگ "وصال شیرازى"، شاعر، خوشنویس و دانشمند بنام بود که از کودکی تربیت و تعلیم و ارشاد او را به عهده گرفت. وی پس از اتمام تحصیل به تألیف و تصنیف همت گماشت. وقار پس از مرگ پدرش به هندوستان رفت و در مدت توقفش در بمبئى، کتاب "مثنوى" اثر "مولوى" را در مدت چهار ماه با خط خوش نوشت و به چاپ رسانید. وی در سال 1290 ق به زیارت عتبات رفت و در راه بازگشت، به تهران آمد و مورد عنایت "ناصرالدین شاه" واقع شد. او سرانجام در سال 1298 هجری قمری درگذشت. 

میرزا احمد، متخلص به "وقار" معروف به "وقار شیرازی" در سال 1232 هجری قمری در شیراز به دنیا آمد. وی فرزند بزرگ "وصال شیرازى"، شاعر، خوشنویس و دانشمند بنام بود که از کودکی تربیت و تعلیم و ارشاد او را به عهده گرفت. وی پس از اتمام تحصیل به تألیف و تصنیف همت گماشت. وقار پس از مرگ پدرش به هندوستان رفت و در مدت توقفش در بمبئى، کتاب "مثنوى" اثر "مولوى" را در مدت چهار ماه با خط خوش نوشت و به چاپ رسانید. وی در سال 1290 ق به زیارت عتبات رفت و در راه بازگشت، به تهران آمد و مورد عنایت "ناصرالدین شاه" واقع شد. او سرانجام در سال 1298 هجری قمری درگذشت. 


پدر وقار از هشت سالگى تربیت و تعلیم و ارشاد او را به عهده گرفت تا در فن خوشنویسى، شعر، معانى، بیان و فلسفه استاد گشت. او بعد از فراگیرى مقدمات به تحصیل فقه و اصول و حکمت الهى پرداخت و پس از اتمام تحصیل به تألیف و تصنیف همت گماشت. وقار در اصناف شعر متبحر و در فن انشاء مهارت داشت. وی علاوه بر نستعلیق، خطوط نسخ و رقاع و شکسته نستعلیق را استادانه مى ‏نوشت و به ویژه در خط نسخ کمتر نظیر داشت. 

پدر وقار از هشت سالگى تربیت و تعلیم و ارشاد او را به عهده گرفت تا در فن خوشنویسى، شعر، معانى، بیان و فلسفه استاد گشت. او بعد از فراگیرى مقدمات به تحصیل فقه و اصول و حکمت الهى پرداخت و پس از اتمام تحصیل به تألیف و تصنیف همت گماشت. وقار در اصناف شعر متبحر و در فن انشاء مهارت داشت. وی علاوه بر نستعلیق، خطوط نسخ و رقاع و شکسته نستعلیق را استادانه مى ‏نوشت و به ویژه در خط نسخ کمتر نظیر داشت. 


وقار پس از مرگ پدرش در سال 1265 ه.ق با برادر خود "میرزا محمود حکیم" به هندوستان سفر کرد و در آنجا به نوشتن و تصحیح کتاب "مثنوى" اثر "مولانا جلال ‏الدین بلخى" همت گماشت و آن کتاب را به خط نسخ در 116 صفحه نوشت و تحشیه کرد و به چاپ رساند. وی در این سفر همچنین مثنوى "بهرام و بهروز" را سرایید و آن را در ربیع‏الثانى 1266 به پایان رساند. پس از بازگشت از هند مدت 8 سال در شیراز ماند و پس از آن به تهران آمد و در سال 1274 گویا به وسیله‏ صدراعظم به "ناصرالدین شاه" معرفى شد. 

وقار پس از مرگ پدرش در سال 1265 ه.ق با برادر خود "میرزا محمود حکیم" به هندوستان سفر کرد و در آنجا به نوشتن و تصحیح کتاب "مثنوى" اثر "مولانا جلال ‏الدین بلخى" همت گماشت و آن کتاب را به خط نسخ در 116 صفحه نوشت و تحشیه کرد و به چاپ رساند. وی در این سفر همچنین مثنوى "بهرام و بهروز" را سرایید و آن را در ربیع‏الثانى 1266 به پایان رساند. پس از بازگشت از هند مدت 8 سال در شیراز ماند و پس از آن به تهران آمد و در سال 1274 گویا به وسیله‏ صدراعظم به "ناصرالدین شاه" معرفى شد. 


شیوه وقار در سرودن قصاید و ترکیب ‌بندهایش سبک خراسانی است و بیشتر به شیوه شاعران قرن‌ های 4 و 5 ق آنها را سروده، لکن غزلیاتش به سبک عراقی است. او در غزل ‌هایش بیشتر به شیوه سعدی سخن گفته و گرایش ‌های عرفانی او نیز بیشتر در همین غزلیاتش آشکار است. وی ابتدای غزلیاتش را با غزلی آغاز کرده است که غزلیات سعدی نیز با غزلی به همین وزن و قافیه آغاز شده است. برخورداری از مضامین عرفانی از آن‌ جایی که وقار صوفی مسلک و همانند پدرش مرید "میرزای سکوت" بوده، اطلاعات عرفانی او در حد بالایی بوده است، که این اطلاعات از مضمون غزلیات وی دریافت می ‌شود. دیوان وقار پر است از واژگان و اصطلاحات عرفانی، که دقیقاً در کاربرد رمزی خود به کار رفته‌اند و این نشانه‌ای از آگاهی و اطلاع دقیق وی از اسرار عرفانی است. افزون بر غزلیات، در قصاید وی نیز، جدا از آن‌هایی که در مدح کسی سروده شده است، اشعاری با مضامین عرفانی وجود دارد. 

شیوه وقار در سرودن قصاید و ترکیب ‌بندهایش سبک خراسانی است و بیشتر به شیوه شاعران قرن‌ های 4 و 5 ق آنها را سروده، لکن غزلیاتش به سبک عراقی است. او در غزل ‌هایش بیشتر به شیوه سعدی سخن گفته و گرایش ‌های عرفانی او نیز بیشتر در همین غزلیاتش آشکار است. وی ابتدای غزلیاتش را با غزلی آغاز کرده است که غزلیات سعدی نیز با غزلی به همین وزن و قافیه آغاز شده است. برخورداری از مضامین عرفانی از آن‌ جایی که وقار صوفی مسلک و همانند پدرش مرید "میرزای سکوت" بوده، اطلاعات عرفانی او در حد بالایی بوده است، که این اطلاعات از مضمون غزلیات وی دریافت می ‌شود. دیوان وقار پر است از واژگان و اصطلاحات عرفانی، که دقیقاً در کاربرد رمزی خود به کار رفته‌اند و این نشانه‌ای از آگاهی و اطلاع دقیق وی از اسرار عرفانی است. افزون بر غزلیات، در قصاید وی نیز، جدا از آن‌هایی که در مدح کسی سروده شده است، اشعاری با مضامین عرفانی وجود دارد. 


وقار شیرازی از جمله شاعرانی است که در مصیبت سید و سالار شهیدان، امام حسین علیه ‏السلام اشعار پرسوز و گدازی دارد. ترجیع بندی در مرثیه سیدالشهداء علیه ‏السلام از او بر جای مانده است. وقار در این ترجیع بند به استقبال ترجیع بند "محتشم کاشانی" رفته و از او پیروی نموده که بند اول آن چنین سروده شده است:             ای دل بنـال زار کـه هـنـگام مـاتـم اســت         وز دیـده اشـک بـار کـه ماه مـحـرم اسـت‏             هر جا که بنگری، همه اوضاع انده است         هر سو که بگذری، همه اسباب ماتم است‏ 

وقار شیرازی از جمله شاعرانی است که در مصیبت سید و سالار شهیدان، امام حسین علیه ‏السلام اشعار پرسوز و گدازی دارد. ترجیع بندی در مرثیه سیدالشهداء علیه ‏السلام از او بر جای مانده است. وقار در این ترجیع بند به استقبال ترجیع بند "محتشم کاشانی" رفته و از او پیروی نموده که بند اول آن چنین سروده شده است:             ای دل بنـال زار کـه هـنـگام مـاتـم اســت         وز دیـده اشـک بـار کـه ماه مـحـرم اسـت‏             هر جا که بنگری، همه اوضاع انده است         هر سو که بگذری، همه اسباب ماتم است‏ 


تالیفات - سیاحت ‏نامه از شیراز تا بندر ابوشهر - اهبه الادیب - ریحانه الادب - رساله در علم بدیع - ترجمه‏ منظومه‏ عربى حاجى ملا هادى سبزوارى - اطواق‏ الذهب مرکب از نثر و نظم - انجمن دانش، در آداب و اخلاق، به سبک گلستانِ سعدى - رموز الاماره، ترجمه و شرح نامه‏ حضرت على(ع)به مالک اشتر - مثنوى بهرام و بهروز - روزنامه‏ خسروان پارسى، که "فرهنگ شیرازى" آن ر" تاریخ ملوک" عجم خوانده - مثنوى خضر و موسى - قانون الصدارت - مرغزار، نثرى مسجع به روش "کلیله و دمنه" - مجالس السنه و محافل الازمنه، به سبک "کشکول" شیخ‏ بهائى - عشره کامله، در ذکر مصایب امام حسین(ع)و اصحاب و اولادش - رساله‏اى در تفسیر آیه‏ "لیغفر لک اللَّه ما تقدم من ذنبک و ما تأخر - شرح شش رباعى "محتشم" در دوازده فصل - تاریخ چهارده معصوم، توسط فرزندش، "همت شیرازى"، تکمیل شده - دیوان شعر و چند رساله‏ کوچک و ناتمام دیگر آثار خطی - قرآن نیم ورقى، جلد روغنى کار على اشرف، متن نسخ کتابت خوش و ترجمه نستعلیق کتابت خفى متوسط و پایان رقاع کتابت خوش، با رقم: "حرره... خادم الفقراء احمد المتخلص بوقار... 1281" - قرآن وزیرى، نسخ کتابت خفى خوش و حواشى نستعلیق و شکسته خفى خوش، سر سوره‏ها و آخر رقاع کتابت خوش، با رقم: "کتبه و حرره... احمد الشیرازى المتخلص بالوقار... 1278" - یک نسخه صحیفه‏ سجادیه، نسخ کتابت خفى خوش، با رقم: "... احمد الوقار فى سنه 1285" - یک نسخه شرح اسماء قدسیه، نسخ کتابت جلى و خفى و رقاع خوش، با رقم: "کتبه العبد... احمد الوقار ابن المرحوم الوصال الشیرازى فى سنه 1274" - یک نسخه دعاى کمیل، نسخ کتابت و رقاع خوش، با رقم: "... و انا العبد احمد الشیرازى المتخلص بالوقار... سنه 1281" 

تالیفات - سیاحت ‏نامه از شیراز تا بندر ابوشهر - اهبه الادیب - ریحانه الادب - رساله در علم بدیع - ترجمه‏ منظومه‏ عربى حاجى ملا هادى سبزوارى - اطواق‏ الذهب مرکب از نثر و نظم - انجمن دانش، در آداب و اخلاق، به سبک گلستانِ سعدى - رموز الاماره، ترجمه و شرح نامه‏ حضرت على(ع)به مالک اشتر - مثنوى بهرام و بهروز - روزنامه‏ خسروان پارسى، که "فرهنگ شیرازى" آن ر" تاریخ ملوک" عجم خوانده - مثنوى خضر و موسى - قانون الصدارت - مرغزار، نثرى مسجع به روش "کلیله و دمنه" - مجالس السنه و محافل الازمنه، به سبک "کشکول" شیخ‏ بهائى - عشره کامله، در ذکر مصایب امام حسین(ع)و اصحاب و اولادش - رساله‏اى در تفسیر آیه‏ "لیغفر لک اللَّه ما تقدم من ذنبک و ما تأخر - شرح شش رباعى "محتشم" در دوازده فصل - تاریخ چهارده معصوم، توسط فرزندش، "همت شیرازى"، تکمیل شده - دیوان شعر و چند رساله‏ کوچک و ناتمام دیگر آثار خطی - قرآن نیم ورقى، جلد روغنى کار على اشرف، متن نسخ کتابت خوش و ترجمه نستعلیق کتابت خفى متوسط و پایان رقاع کتابت خوش، با رقم: "حرره... خادم الفقراء احمد المتخلص بوقار... 1281" - قرآن وزیرى، نسخ کتابت خفى خوش و حواشى نستعلیق و شکسته خفى خوش، سر سوره‏ها و آخر رقاع کتابت خوش، با رقم: "کتبه و حرره... احمد الشیرازى المتخلص بالوقار... 1278" - یک نسخه صحیفه‏ سجادیه، نسخ کتابت خفى خوش، با رقم: "... احمد الوقار فى سنه 1285" - یک نسخه شرح اسماء قدسیه، نسخ کتابت جلى و خفى و رقاع خوش، با رقم: "کتبه العبد... احمد الوقار ابن المرحوم الوصال الشیرازى فى سنه 1274" - یک نسخه دعاى کمیل، نسخ کتابت و رقاع خوش، با رقم: "... و انا العبد احمد الشیرازى المتخلص بالوقار... سنه 1281" 


میرزا احمد وقار شیرازی پس از چند مسافرت به شیراز، تهران و کرمانشاه در سال 1298 هجری قمری پس از 66 سال زندگی در شیراز درگذشت و در جوار پدر خود به خاک سپرده شد. 

میرزا احمد وقار شیرازی پس از چند مسافرت به شیراز، تهران و کرمانشاه در سال 1298 هجری قمری پس از 66 سال زندگی در شیراز درگذشت و در جوار پدر خود به خاک سپرده شد. 


"میرزا احمد وقار شیرازی" نام کتابی است که  توسط "علی اکبر ولایتی" تالیف گشته است. این اثر در چهار فصل با نام‌های "نگاهی به اوضاع ایران در اوایل دوران قاجار"، "ادبیات فارسی در دوران قاجار"، "زندگینامه میرزا احمد وقار شیرازی" و "آثار وقار" علاوه بر سرگذشت شعر فارسی از صفویه تا قاجار به عرفان، مراثی و طنز وقار پرداخته و دیگر مشاهیر خاندان وقار شیرازی را نیز معرفی می ‌کند. "علی‌ اکبر ولایتی" در این کتاب کوشیده تا تصویری منصفانه و روشن از زندگی وقار شیرازی و خاندان وی که نقش مهمی در فرهنگ دوره قاجار ایفا کردند به خواننده ارایه دهد. به همین منظور به تاریخ ایران در اوایل دوره قاجار اشاره‌های بسیاری شده تا دغدغه‌های زمانی و اجتماعی به‌ خوبی بیان شود. از سوی دیگر ادبیات فارسی، رویکرد فرهنگی شاعران و ادیبان آن دوره نیز در این کتاب نمایان است. 

"میرزا احمد وقار شیرازی" نام کتابی است که  توسط "علی اکبر ولایتی" تالیف گشته است. این اثر در چهار فصل با نام‌های "نگاهی به اوضاع ایران در اوایل دوران قاجار"، "ادبیات فارسی در دوران قاجار"، "زندگینامه میرزا احمد وقار شیرازی" و "آثار وقار" علاوه بر سرگذشت شعر فارسی از صفویه تا قاجار به عرفان، مراثی و طنز وقار پرداخته و دیگر مشاهیر خاندان وقار شیرازی را نیز معرفی می ‌کند. "علی‌ اکبر ولایتی" در این کتاب کوشیده تا تصویری منصفانه و روشن از زندگی وقار شیرازی و خاندان وی که نقش مهمی در فرهنگ دوره قاجار ایفا کردند به خواننده ارایه دهد. به همین منظور به تاریخ ایران در اوایل دوره قاجار اشاره‌های بسیاری شده تا دغدغه‌های زمانی و اجتماعی به‌ خوبی بیان شود. از سوی دیگر ادبیات فارسی، رویکرد فرهنگی شاعران و ادیبان آن دوره نیز در این کتاب نمایان است. 


تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۱۷:۲۴:۴۵

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۸/۱۱/۱۱ ۲۰:۳۹:۵۲

وقار شیرازی

خلاصه زندگی نامه

 میرزا احمد، متخلص به وقار، معروف به وقار شیرازی، شاعر، ادیب و خطاط معروف دوران قاجار که آثار نظم و نثر بسیاری از وی به یادگار مانده است. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع