جستجو در مطالب و اشخاص
علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، مکنی به "ابوالحسن" و ملقب به "تاج الدین"، براساس برخی منابع، در سال 677 ه.ق، در "اردبیل" متولد شد. وی پس از مدتی مقیم "تبریز" شده؛ ازین رو "اردبیلی" و "اردبیلی تبریزی" نیز خوانده شد. وی در علوم مختلف از جمله فقه، اصول، هندسه، کلام و طب از محضر اساتیدی چون "رکن الدین اَسترآبادی"، "نظام طوسی"، "سراج الدین اردبیلی" و ... بهره مند شد. علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، را جامع علوم مختلف، سرآمد عالمان عصر خویش و صاحب نظر در نحو، طب، حساب، هندسه، حدیث، فقه، اصول، کلام، تفسیر و حکمت دانسته اند. همچنین تسلط وی بر کتاب "الحاوی الصغیر قزوینی" در فروع فقه شافعی یکی از خصوصیات مهم علمی اش به شمار آمده، و مهمترین اثر وی "مبسوط الاحکام فی تصحیح ما یتعلق بالکلم و الکلام" بود. علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، سرانجام در سال 746 ه.ق در "قاهره" درگذشت.

علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، مکنی به "ابوالحسن" و ملقب به "تاج الدین"، براساس برخی منابع، در سال 677 ه.ق، در "اردبیل" متولد شد. وی پس از مدتی مقیم "تبریز" شده؛ ازین رو "اردبیلی" و "اردبیلی تبریزی" نیز خوانده شد. وی در علوم مختلف از جمله فقه، اصول، هندسه، کلام و طب از محضر اساتیدی چون "رکن الدین اَسترآبادی"، "نظام طوسی"، "سراج الدین اردبیلی" و ... بهره مند شد. علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، را جامع علوم مختلف، سرآمد عالمان عصر خویش و صاحب نظر در نحو، طب، حساب، هندسه، حدیث، فقه، اصول، کلام، تفسیر و حکمت دانسته اند. همچنین تسلط وی بر کتاب "الحاوی الصغیر قزوینی" در فروع فقه شافعی یکی از خصوصیات مهم علمی اش به شمار آمده، و مهمترین اثر وی "مبسوط الاحکام فی تصحیح ما یتعلق بالکلم و الکلام" بود. علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، سرانجام در سال 746 ه.ق در "قاهره" درگذشت.


علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، به فراگیری علوم گوناگون پرداخته و از استادان فراوانی بهره برد؛ نحو و فقه را از محضر "رکن الدین اَسترآبادی"، علم بیان را از "نظام طوسی" و منطق و حکمت را از "برهان الدین عبداللّه" فرا گرفت. وی هم چنین پس از مدتی، حساب و هندسه را از "کمال الدین حسن شیرازی"، علم اصول را از "قطب الدین شیرازی"، فقه را از "سراج الدین اردبیلی" و خلاف ( فقه تطبیقی ) را از "علاءالدین نعمان خوارزمی" آموخت و در کلاس های "بیضاوی" حضور یافت، اما چیزی از او فرا نگرفت. 

علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، به فراگیری علوم گوناگون پرداخته و از استادان فراوانی بهره برد؛ نحو و فقه را از محضر "رکن الدین اَسترآبادی"، علم بیان را از "نظام طوسی" و منطق و حکمت را از "برهان الدین عبداللّه" فرا گرفت. وی هم چنین پس از مدتی، حساب و هندسه را از "کمال الدین حسن شیرازی"، علم اصول را از "قطب الدین شیرازی"، فقه را از "سراج الدین اردبیلی" و خلاف ( فقه تطبیقی ) را از "علاءالدین نعمان خوارزمی" آموخت و در کلاس های "بیضاوی" حضور یافت، اما چیزی از او فرا نگرفت. 


علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در سی سالگی صاحب فتوا شد و به قول خود، از مشایخی که در محضر "فخر رازی" تلمذ کردند، اجازه نقل حدیث داشت. وی در سال 716 ه.ق، به "بغداد" رفته و پس از آن برای انجام مناسک حج عازم "مکه" شد. علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در سال 722 ه.ق، همراه کاروانِ حجاج "مصر" به "قاهره" رفته و در مدرسه "حسامیه" به تدریس پرداخت و تا آخر عمر در آن ‌جا ماند. او هم چنین در قاهره از کسانی چون "وانی"، "خُتَنی" و "دبوسی" حدیث شنید. شاگردان مهمترین شاگردان علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی عبارتند از: -محب الدین بن ناظر جَیش -بهاءالدین بن نقیب -صدرالدین حلبی 

علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در سی سالگی صاحب فتوا شد و به قول خود، از مشایخی که در محضر "فخر رازی" تلمذ کردند، اجازه نقل حدیث داشت. وی در سال 716 ه.ق، به "بغداد" رفته و پس از آن برای انجام مناسک حج عازم "مکه" شد. علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در سال 722 ه.ق، همراه کاروانِ حجاج "مصر" به "قاهره" رفته و در مدرسه "حسامیه" به تدریس پرداخت و تا آخر عمر در آن ‌جا ماند. او هم چنین در قاهره از کسانی چون "وانی"، "خُتَنی" و "دبوسی" حدیث شنید. شاگردان مهمترین شاگردان علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی عبارتند از: -محب الدین بن ناظر جَیش -بهاءالدین بن نقیب -صدرالدین حلبی 


علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در برخی علوم از جمله فقه، حدیث، حساب و ادبیات تألیفاتی دارد که برخی از آن‌ها عبارت‌اند از: -مبسوط الاحکام فی تصحیح ما یتعلق بالکلم و الکلام که شرح مفصّلی بر "کافیه" نوشته "ابن حاجب" در نحو -حاشیه بر شرح کتاب الحاوی الصغیر قزوینی -الکافی فی علوم الحدیث -القسطاس المستقیم فی الحدیث الصحیح القویم، مختصر علوم الحدیث که خلاصه مقدمه فی علوم الحدیث ابن صلاح است. -التذکرة فی الحساب 

علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در برخی علوم از جمله فقه، حدیث، حساب و ادبیات تألیفاتی دارد که برخی از آن‌ها عبارت‌اند از: -مبسوط الاحکام فی تصحیح ما یتعلق بالکلم و الکلام که شرح مفصّلی بر "کافیه" نوشته "ابن حاجب" در نحو -حاشیه بر شرح کتاب الحاوی الصغیر قزوینی -الکافی فی علوم الحدیث -القسطاس المستقیم فی الحدیث الصحیح القویم، مختصر علوم الحدیث که خلاصه مقدمه فی علوم الحدیث ابن صلاح است. -التذکرة فی الحساب 


علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در اواخر عمر شنوایی خود را از دست داد و در رمضان سال 746 ه.ق، در "قاهره" درگذشت و در همانجا در مزاری که در بیرون "بابِ برقیه" و نزدیک "خانقاه دواداریه" برای خویش مهیا کرده، دفن شد. 

علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، در اواخر عمر شنوایی خود را از دست داد و در رمضان سال 746 ه.ق، در "قاهره" درگذشت و در همانجا در مزاری که در بیرون "بابِ برقیه" و نزدیک "خانقاه دواداریه" برای خویش مهیا کرده، دفن شد. 


تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۱۷:۰۴:۳۸

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۸/۱۱/۱۱ ۲۰:۴۰:۵۴

علی بن عبدالله تبریزی

خلاصه زندگی نامه

 علی ‌بن ‌عبدالله تبریزی، مکنی به ابوالحسن و ملقب به تاج الدین، محدث و فقیه شافعی مذهب با گرایش‌های صوفیانه در قرن هفتم و هشتم ه.ق، بود. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع