پرویز صدیقی پارسی، معروف به "پرویز یاحقی"، در 31 شهریور سال 1315 شمسی در "تهران" خیابان "صفی علیشاه" متولد شد، پدر پرویز از مردان روشن فکر و تحصیل کرده زمان خود بود. استاد پرویز یاحقی از کودکی نزد دایی خود "حسین یاحقی" زندگی ‌کرده و موسیقی را نزد او آموخت. او از کودکی با هنرمندان نامداری نظیر "ابوالحسن صبا"، "مرتضی محجوبی" و "علی ‌اکبر شهنازی" آشنا شد و مدتی نزد "ابوالحسن صبا" موسیقی آموخت. یاحقی را میتوان به جرات اهنگسازی توانمند دانست، علی رغم این که او بیشتر حرفه نوازندگی را دوست داشت اما اهنگسازی کامل بود. علت شهرت وی جدا از سبک خاص نوازندگی، سبک اهنگسازی وی بوده به طوری که اکثر اهنگ های ایشان جاودانه شدند. اوراق دفتر تاریخ موسیقی ایرانی را که ورق بزنیم به نوازندگان خوب و آهنگسازان برجسته ای برخورد می کنیم، اما معدود کسانی در این جمع وجود دارند که هر دو هنر، یعنی آهنگسازی و نوازندگی را آن هم در حد اعلا تواماً در خویش جای داده باشند و بی شک یکی از یکه تازان این میدان، پرویز یاحقی بود. معروف ترین ترانه ساخته شده یاحقی، "به رهی دیدم برگ خزان" (گام اصفهان با صدای مرضیه) بوده، وی سرانجام به دلیل عارضه قلبی در 70 سالگی دار فانی را وداع گفت. 
پرویز یاحقی در 35 سالگی با خواننده مشهور زن به نام "پروانه امیرافشاری" معروف به "حمیرا"، ازدواج کرد. 8 سال بعد "حمیرا" به دلیل نامشخصی از او جدا شد. پرویز یاحقی برای همسرش تعداد زیادی آهنگ ساخت اما بعد از طلاق ارتباط هنری حمیرا با پرویز یاحقی به طور کامل قطع شد. 
پرویز یاحقی، بین سال های 1319 و 1321 ه.ش، اولین بارقه‌ های استعداد موسیقی را بروز داد. هنگامی که استاد "ابوالحسن صبا" او را دیده، به دوستش، استاد "حسین یاحقی"، سفارش تعلیم او را کرد. حسین یاحقی به‌‌ رغم مخالفت ‌های خانواده، با پی بردن به استعداد شگفت خواهر زاده خود علاوه بر آموزش دادن ساز ویولن، آموزش های ویژه خود شامل پیش درآمدها، چهار مضراب ها، آهنگ های ضربی و دستگاههای موسیقی ایرانی را تا دوره عالی به وی آموخت. پرویز یاحقی، چنانچه خود گفته بود، در کودکی حسب مقتضیات شغلی پدر به همراه خانواده به لبنان سفر کرده و پس از گذشت مدتی کوتاه و به دلیل دور بودن از معشوق جاودانی اش، ویولن، به حالت احتضار می رود که با توصیه پزشکان، خانواده اش تسلیم خواسته وی شده و او را به ایران می ‌فرستند تا در کنار دایی هنرمندش کسب فیض کند. پیمودن پله های ترقی پرویز با تلمذ در مکتب "حسین خان" و "ابوالحسن صبا" و تلفیق نبوغ ذاتی، خلاقیت و استعداد شگرف خویش با این داشته ها، هر چه سریع تر پله های ترقی را پیمود تا جایی که در همان سنین جوانی در برخی ارکسترها و قطعات، به رغم حضور استادانش، سلوها (تکنوازی ها) به او سپرده شد، که خود نشان از خارق العاده بودن این جوان داشت. 
سیر صعودی پرویز یاحقی، با ساختن چهار مضراب، قطعات و آهنگ هایی جاودانه، تنظیم، تکنوازی و همنوازی های فراوان در کنار بزرگان موسیقی آن زمان به بالاترین درجه خویش رسید و او را به عنوان یک نوازنده صاحب سبک به جامعه معرفی کرد. سبکی که انحصاراً مال او و زاده خلاقیت، تکنیک، احساس و نوآوری های خود او بود، در این میان مقلدان فراوانی نیز پیدا کرده که از آن جمله می توان: "مجتبی میرزاده"، "سیاوش زندگانی"، "بیژن مرتضوی"، "جهانشاه برومند" و... را نام برد که هر یک در نوع خود نوازندگانی مطرح هستند، اما همگی به نوعی مستقیم یا غیرمستقیم از وی تأثیر گرفته و انشعابات این سبک محسوب می شوند و با وجود داشتن احساس مستقل، هیچ گاه نتوانستند در بروز این حس استقلال کامل نشان دهند. 
در سبک پرویز یاحقی علاوه بر کثرت تکنیک و تنوع به مواردی چون: ویبر، مالش و گلیساندوهای گوشنواز و شیرین، استفاده به جا از پوزیسیون های مختلف، اجرای تریل های قدرتمند و سریع با انگشتان دوم و سوم، آرشه پرانی های متناسب با نوع دستگاه و قطعه، نزدیک کردن آرشه به خرک در حین آرشه کشی، استفاده از پیزیکاتو در قطعات ضربی برخورد می کنیم. احیا کننده سیم های بم ویولن یاحقی در استوار بودن بخش اعظمی از نوازندگی، مانور و خلق ملودی روی سیم های بم که این یکی نقطه عطف و بهتر بگوییم نگین انگشتری سبک یاحقی محسوب می شود، توانا بوده، زیرا در گذشته و مشخصا تا قبل از او هیچ کس تا به این حد از سیم های بم استفاده نکرد و اساسا قادر به خلق ملودی زیبا و محرک احساس برروی سیم های 3 و 4 نبود و در واقع او را می بایست احیا کننده سیم های بم ویولن نامید. چهارمضراب ها، آهنگ و رنگ های ساخته او که شروع و پایه آنها از سیم های "سُل" و "رِ" بوده و قسمت اعظم آنها نیز در همین محدوده می باشد، گواه این مدعاست. برخی قطعات او با کوک های مخصوص و برخی دیگر با کوک افتاده نواخته می شود که این دو کوک و به خصوص افتاده (به معنی همصدا بودن دو سیم در کنار هم [می لا می می] از ابداعات حسین خان یاحقی و مختصات همین مکتب و سبک است که بعدها توسط دیگران نیز مورد استفاده قرار گرفت.) 
پرونده هنری یاحقی نشان می دهد که یکی از ارکان برنامه "گل ها" بود و با همنوازی در کنار خوانندگان و نوازندگان مطرح آن زمان و ساختن آهنگ های ماندگاری همچون: بیداد زمان، می زده شب (ماهور)، سراب آرزو (افشاری)، غزالان رمیده (شوشتری و همایون)، آهنگ زیبای او در چهارگاه با مطلع: [آن که دلم را برده خدایا زندگیم را کرده تبه گو...]. (گل های رنگارنگ شماره 420 و 428) با تنظیم زیبای زنده یاد "جواد معروفی" و آهنگ های دیگری که مجال نام بردن از آنها نیست، افراد بسیاری را به موسیقی ایرانی علاقه مند کرد. بخش اعظمی از این آثار حاصل هم نفسی 50 ساله با ترانه سرای معاصر استاد "بیژن ترقی" بود. یاحقی با نواختن سه تار نیز کاملاً آشنا بود و در صدابرداری هم ید طولایی داشت و آ‌رشیوی غنی از موسیقی فراهم آورد که در نوع خود منحصر به فرد است. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۵۲:۱۱

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۵۲:۱۱

پرویز یاحقی

خلاصه زندگی نامه

 پرویز صدیقی پارسی، معروف به پرویز یاحقی، موسیقی ‌دان، آهنگساز و نوازنده ویولن معاصر ایرانی بود. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع