ولفگانگ آمادئوس موتزارت ( Wolfgang Amadeus Mozart)،  در 27 ژانویه 1756 در "سالزبورگ"، اتریش به دنیا آمد. وی از 5 سالگی مشهور به یک بچه نابغه (Wunderkind) شده و در تمام اروپا بسیار معروف بود. موتزارت در هفت‎سالگی اولین سمفونی، و در دوازده‎سالگی اولین اپرای کامل خود را نوشت. موتزارت در زندگی کوتاه خود بیش از ششصد قطعه موسیقی برای اپرا، سمفونی، کنسرتو، مجلسی، سونات، سرناد، و گروه کُر آفرید. وی در سومین سال از زندگی‎اش شروع به آهنگ سازی کرد. در سال آخر از زندگی، موتزارت سمفونی " فلوت جادویی"، کنسرت نهایی پیانو (K. 595 in B-flat)، کنسرت کلارینت K. 622))، قطعه پنج نفره (K. 614 in E-flat) ، سروده‌ی مشهور (Ave verum corpus K. 618)، و قطعه‌ی ناتمام آخرین مرثیه (final Requiem K. 626) را نواخت. موتزارت با مذهب "کاتولیک" رشد کرده و همیشه عضوی از کلیسا باقی ماند. برخی از مهم‌ترین کارهای وی طبیعت مذهبی داشت همانند "Ave Verum Corpus" و آخرین مرثیه. موتزارت سرانجام در سن‌ 36 سالگی‌ در سال 1791 از دنيا رفت‌. 
پدر موتزارت، "لئوپولد موتزارت"، آهنگساز و ویولونیست و مادرش "آنا ماریا " بودند. پدرش فرزندان خود "نانرل"، "ماریا آنا" (خواهر موتزارت) و، ولفگانگ را از کودکی با موسیقی آشنا کرد. ازدواج و فرزندان با وجود شهرت نسبی، موتزارت مجبور بود برای درآوردن خرج خود بسیار تلاش کرده و بین سال‌هایی از فقر و دارایی جابجا می شد. این مشکل زمانی که در سال 1786 اتریش درگیر جنگ شد و در نتیجه تقاضا برای نوازندگان کمتر شد افزایش یافت. در 1782 موتزارت بر خلاف خواسته‌ خانواده‌اش، با "کنستانس" ازدواج کرده و همین وصلت او را به ایجاد نخستین زینگ شپیل آلمانی "دستبرد در سرا" رهبری کرد. موتزارت دارای 6 فرزند شد که تنها 2 تای آن‌ها از دوران کودکی جان سالم به در بردند. 
وقتی "لئوپولد" درس پیانو را با دختر 7 ساله خود آغاز کرد، ولفگانگ سه ساله با علاقه زیادی به دست های خواهر و تعلیمات پدر گوش می داد و بعد از کار آنها، خود به زحمت از صندلی بالا می رفت و پشت پیانو می نشست و غالباً با دو انگشت کوچک خود درجه سوم را روی پیانو می گرفت و از شنیدن این دو صدای مطبوع که ساده ترین آکورد موسیقی است لذت می برد. در چهار سالگی پدرش سعی کرد به او منوئت و قطعات ساده ای بیاموزد. ولفگانگ یک منوئت را در نیم ساعت و یک قعطه بزرگتر را در یک ساعت می آموخت و بالاخره در پنج سالگی شروع به تصنیف آهنگ کرد. اولین منوئت ولفگانگ، چنان ماهرانه ساخته شده که توجه پدرش را جلب کرد و این قطعه در موزه "موتزارت" در "سالزبورگ" ضبط شد. 
استعداد خارق العاده ولفگانگ، باعث شد که پدرش وی را برای معرفی به "مونیخ"، "وین"، "وروتنبرگ"، "فرانکفورت"، "آخن" و "بروکسل" ببرد و در کنسرت هایی که ترتیب می داد، موتزارت کوچک ویولن بزند و خواهرش پیانو بنوازد. سفر به پاریس نخستین اثر معروف موتزارت، چهارسونات برای کلاوسن بود، که وی در سفر پاریس نوشت و آن را به مادام "ویکتوار دوفرانس" تقدیم کرد. در سفر پاریس "نانرل" نیز همراه بود و در کنسرت این دو کودک، لوئی 15 و "مارکیز دوپمپادور" نیز حضور داشتند. سفر به انگلستان در سفر انگلستان که یک سال و نیم طول کشیده، ولفگانگ با "یوهان کریستیان باخ"، کوچکترین فرزند "باخ" بزرگ آشنا شد و تحت تأثیر آثار ارکستری او نخستین سمفونی خود را نوشت و در مدت اقامت در انگلستان شماره سمفونی های او به شش رسید. سفر به وین هنگام مراجعه به "وین" به سال 1768، موتزارت نخستین اپرا بوفای ایتالیائی "دختر ساده" و همچنین یک مس مذهبی تصنیف کرد، وی در این زمان فقط 12  سال داشت. سفر به میلان در 14 سالگی موتزارت همراه پدرش به ایتالیا رفته و در "میلان" اپرای معروف او به نام "مهرداد پادشاه پونتو" چنان موفقیت یافت که در نمایش اول تماشاگران مکرر فریاد می کشیدند: زنده باد استاد کوچک. در همان سال اپرای او، بیست دفعه در "اسکالا" به مورد اجرا گذاشته شد. 
در سن 17 سالگی، موتزارت سمت نوازنده درباری سالزبورگ را پذیرفت. اگرچه این کار برای او زیاد مناسب نبود، ولی آن چند سال برای او سال های پرکار در ایجاد موسیقی بودند. لقب شوالیه دوموزار در سفر رم وقتی موتزارت در کلیسای "سیکستین"، آواز "میزرر" اثر آلگری، را شنید، با یکبار شنیدن توانست از حفظ آن را بنویسد. "پاپ کلمان چهارده" که به "گلوک" لقب "شوالیه" اعطا کرده، این بار همان لقب را به موتزارت داده و او را "شوالیه دوموزار" نامید. ساخت سمفونی مشهور پاریس موتزارت در پاریس برخلاف سفر اول که در سال 1787 نتوانست موفقیتی کسب کند، یک سمفونی که به نام سمفونی "پاریس" مشهور بوده و یک بالت کوچک به نام «Les Petits Riens» برای اهل این شهر تصنیف کرد، همچنین آشنایی او با دوک "دوگین" و دخترش که فلوت و هارپ می نواختند باعث شده که کنسرتوی فلوت و هارپ را برای آنها بسازد. 
موتزارت در مراجعت به "سالزبورگ" انقلابی در آثار خود به وجود آورد. آغاز سال 1779 مقارن با شاهکارهای وی بود. در پایان همین سال نخستین اپرای بزرگ او "ایدومنئو" در اپرا سریا تصنیف شده و او آن را به درخواست اپرای مونیخ در آن شهر به مورد اجرا گذاشت. در وین پارتینای خود را برای سیزده ساز بادی نوشته و این آهنگ نماینده هارمونی عالی موتزارت بود. سمفونی پراگ از تاریخ نگارش "عروسی فیگارو"  اثر "بومارشه" نویسنده فرانسوی، فقط دو سال گذشته بود که موتزارت به فکر افتاد آن را به آهنگ اپرا در آورد. در آن زمان این نمایشنامه انتقادی و سیاسی مورد بحث محافل واقع شد و  موتزارت طی یک سال به تصنیف آن موفق شده و توانست اثری بدیع و کاملا جدید به اهل هنر تقدیم نماید و در سال 1786 آن را به مورد اجرا گذارد. موفقیت این اپرا بخصوص در "پراک" باعث شد که وی سمفونی شماره 38 خود را به نام "پراک" بنویسد و همانجا بود که نخستین بار اپرا "دون ژوان"  را به سال 1787 نمایش داد. شاهکار موتزارت شاهکار موسیقی ارکستر موتزارت در سال 1788 پیدا شد، کنسرتوی پیانو در "رماژور" معروف به "تاجگذاری" از یادگاریهای این دوره بود.  
مهمترین کار موتزارت سه سمفونی به نام "سه سمفونی بزرگ موتزارت" مشهور بوده و در تابستان سال 1788 تصنیف شده اند، این سمفونی ها آخرین سمفونی هایی بود که وی نوشت. "همه این طور رفتار می کنند" یکی از اپراهای ایتالیایی موتزارت در 1789 به معرض نمایش گذاشته شد و "کوئینت رماژور" برای کلارینت و سازهای زهی نیز مربوط به همین دوره بود. اپرای های سال 1791 در اواخر سال 1790 موتزارت سفری به "فرانکفورت" کرد، ولی او ابدا به فکر آسایش نبوده و چنان به کارهای طاقت فرسا مشغول بوده که رفته رفته سلامت خود را از دست داد، با این حال در ده ماه اول 1791 توانست آثار بزرگی به وجود آورد، از میان آنها دو اپرای بزرگ "نی سحرآمیز" و "کلمانس دو تیتوس"، "آوه وروم" فانتزی در رمینور و کوئینت زهی در می بمل بسیار معروفند. آخرین رکویم در اواخر عمر موتزارت در اواخر عمر موتزارت ، مرد ناشناسی او را به نوشتن یک "رکویم" (آواز مذهبی برای مردگان) تشویق کرد. موتزارت بعد از اتمام "نی سحر آمیز" به تصنیف رکویم پرداخته ولی مشغله زیاد او را چنان فرسوده کرده که پیش از اتمام رکویم مریض و بستری شد. یک روز پیش از مرگ خوانندگان را به بالین خود خواست تا رکویم او را اجرا کنند ولی فقط تا قطعه "لاکریموزا" توانست آنها را هدایت کند و پس از آن توانایی خود را از دست داد.  
کار موتزارت در وسعت و قیاس حماسی و عظیم است. شاخه‌های کمی در موسیقی وجود دارد که موتزارت در آن وارد نشده باشد. او قطعه‌هایی از سمفونی، اپرا، کنسرت و قطعه‌هایی تکی برای پیانو را ایجاد کرده است.  کار او از قطعات کوچک شاد تا کارهای قدرتمند و پر چالشی که احساسات انسان را لمس می‌کند متفاوت است. در ابتدای کار، موتزارت توانایی زیادی در یادگرفتن و به یاد آوردن موسیقی‌هایی داشت که از دیگران می‌شنید. او می‌توانست سبک و موسیقی افرادی مانند هایدان و باخ را ترکیب کند. اما زمانی که به بلوغ رسید سبک و تعابیر خود از موسیقی را ایجاد کرد. موسیقی موتزارت به نوبه‌ی خود روی کارهای اولیه‌ی بتهوون تأثیر زیادی داشت. اپراهای سبک آلمانی و ایتالیایی موتزارت به دو سبک آلمانی و ایتالیایی اپرا ساخته و در این رشته نیز شاهکارهایی به وجود آورد. وی دو اپرای آلمانی "دستبرد در سرا" و "نی سحر آمیز" را به وجود آورده و در اپرای آلمانی مقام شایسته ای احراز کرد. "نی سحر آمیز" در حقیقت یک اپرای رمانتیک و به منزله مقدمه تأسیس اپرای ملی آلمان بود. در اپرای ایتالیایی موتزارت اپرا سریا و اپرا بوفا را تصنیف کرد.  
آثار پیانوی موتزارت 19 سونات برای دو دست ، پنج سونات برای چهار دست ، یک سونات برای دو پیانو ، چهار فانتزی و تعداد کثیری "واریاسیون" و فوگ بود. موتزارت سرنادهایی نیز به یادگار گذاشته که از سرنادهای او یک آهنگ کوچک شب و سرناد "هافنر" معروف بود.  از موتزارت 41 سمفونی به یادگار مانده، سمفونی پاریس، سمفونی هافنر (شماره 35)، سمفونی "لینس" (شماره 36)، سمفونی پراگ (شماره 38) و سه سمفونی آخر ( شماره 39 و 40 و 41) ، و "ژوپیتر" از بهترین آثار موسیقی سمفونیک در قرن هیجدهم بود. وی هم چنین، 42 سونات ویولن و پیانو از خود باقی گذاشت. 
موتزارت‌ برخلاف ‌داستان‌های‌ متعددی‌ كه‌ مربوط به‌ مسموميت‌ او توسط يكی‌ از همكارانش‌ به‌ نام‌ (آنتونيو سالياری‌) شايع‌ شده‌، به‌ علت‌ يک بيماری‌ ناشناخته‌ همراه‌ باتب‌ در سن‌ 36 سالگی‌ در سال 1791 از دنيا رفت‌. او آهنگی‌ را كه‌ يكی‌ از عظيم‌ترين‌ كارهای‌ او در موسيقی‌ كليسايی‌ بود، به‌ دليل‌ بيماری‌ اش‌ نيمه ‌تمام‌ رها كرد. او در حومه‌ شهر وين‌ با حداقل ‌تشريفات‌ و در يک‌ گور گمنام‌ به‌ خاک‌ سپرده‌ شد. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۱۹:۵۷

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۱۹:۵۹

موتزارت

خلاصه زندگی نامه

 ولفگانگ آمادئوس موتزارت، موسیقی دان نابغه اتریشی و یکی از بانفوذترین، مشهورترین و نیرومندترین آهنگ ‌سازان دوره کلاسیک که بیش از 600 آهنگ ایجاد کرد.

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع