مرتضی الویری در آذرماه سال 1327 در شهرستان دماوند به دنیا آمد. پدر بزرگ وی، علی الویری، با همسر اولش در روستای الویر از توابع شهرستان ساوه زندگی می‌کرد که پس از آن به گیلان از توابع شهرستان دماوند آمد. پدر وی محمدتقی الویری فرزند همسر اول پدر بزرگ بود. وقتی پدر بزرگ او به گیلان آمد به دلیل داشتن شخصیت فرهنگی، اولین دبستان گیلان را احداث کرد.پدر او نیز معلم بود. الویری پیش از رفتن به دبستان پدر، در منزل اعداد را نزد ایشان آموخت. وی در سال 1342 برای ادامه تحصیل به تهران آمد و در دبیرستان "هدف" تهران مشغول به تحصیل شد. او در کنکور سال 1346 در دانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی برق قبول شد.الویری در انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 نماینده مهدی کروبی و به عنوان رئیس کمیته صیانت از آرا انتخاب شد. 
الویری در سال‌های اواخر دبیرستان، از طریق دوستانی که هوادار امام خمینی (ره) بودند، با ایشان و افکارشان آشنا شد؛ همچنین فشار‌های اقتصادی شدید مردم در دوران محمدرضا پهلوی انگیزه‌ی دیگری برای کشانده شدن الویری به مسائل سیاسی - مذهبی بود. وی پیش از ورود به دانشگاه در شهرستان دماوند یک تشکیلات مذهبی را با یاری دوستانی همچون آقای حسین شریعتمداری، آقای محمود صفری و آقای اصغر نوروزی تحت عنوان «انجمن کاوش‌های دینی و علمی» پایه ریزی و از چهره‌‌های مذهبی سرشناس همچون آیت‏الله امامی کاشانی، شهید باهنر، هاشمی رفسنجانی و دیگران دعوت کردند تا در آنجا برای ارشاد و راهنمایی مردم دماوند سخنرانی کنند. جلسات انجمن کاوش‌های دینی و علمی تا سال 1352 دوام یافت. با دستگیری الویری در آن سال، ساواک هم جلسات انجمن را تعطیل کرد. در دانشگاهالویری با ورود به دانشگاه شریف به انجمن اسلامی دانشگاه پیوست. در سال 1349 الویری با آقای عزّت شاهی آشنا شد که در آن زمان به سازمان مجاهدین خلق نپیوسته بود و جزء چهره‌های فعال محسوب می‌شد ایشان در بازار هم کار می‌کرد. الویری همراه ایشان و دو سه نفر دیگر تصمیم گرفتند تشکیلات جدیدی را برای مبارزه علیه رژیم شاه پایه‌ریزی کنند. آنها می‌پنداشتند که با گسترش فعالیت این تشکیلات بتوانند آگاهی عمومی مردم را درباره‌‌ی ضعف‏های حکومت شاه افزایش داده، زمینه را برای انجام نبرد مسلحانه آماده کنند تا در آینده از این طریق با رژیم شاه مبارزه نمایند. هسته‌‌ی اولیه‌ی این تشکیلات را الویری، عزت شاهی، محمدعلی خلیل نیا، کاتوزیان تشکیل دادند.فعالیت آنها در جهت تبلیغ افکار امام خمینی (ره) بود. آنها احساس کردند با ترویج تفکر حضرت امام (ره) می توان گام مهمی در جهت آگاه سازی افکار عمومی مردم ایران برداشت بنابراین از طریق آشنایی با مرحوم آیت‌الله سعیدی، نوارهای درسی آیت‌الله خمینی (ره) را که روی کاغذ پیاده شده بود، تکثیر می‌کردند و پس از تکثیر آن در دانشگاه و جاهای دیگر پخش می کردند. دستگیریدر جریان پخش کردن جزوه «ولایت‌فقیه» ساواک ابتدا آقای اسماعیل‏نژاد پس از او آقای خلیل‌نیا و برادرش را دستگیر کردند و دستگاه پلی‌کپی را هم گرفتند و بردند. وقتی خبر دستگیری دوستان به الویری رسید، به همراه دانشجویانی که برای گردش علمی می‌خواستند به استان خوزستان بروند، تهران را ترک کرد؛ اما در بازگشت به خانه در فروردین سال 1350، برای نخستین بار به علت همکاری در تکثیر جزوه‏های ولایت فقیه توسط ساواک دستگیر شد.وی پس از چند روز از زندان آزاد شد. آزاد شدن الویری از زندان مصادف با زمانی بود که عده‌ای از اعضای سازمان مجاهدین خلق، کسانی مثل آقای فاضل، وحید افراخته و مجید شریف واقفی که از دوستانش بودند، لو رفته بودند و همگی برای گیر نیفتادن گریخته بودند. وی با کمک وحید افروخته پس از چند مرحله قرار و دیدار عاقبت در زمستان سال 1350 همکاری خود را به طور جدی با سازمان مجاهدین خلق آغاز کرد.او که در 15 مرداد 1351 توسط ساواک دستگیر و تا دیماه همان سال در زندان بود، در اردیبهشت سال 1352 بار دیگر دستگیر شد و تا اسفند ماه در زندان بود. 
سازمان مجاهدین انقلاب سازمان مجاهدین انقلاب كه در روزهای منتهی به پیروزی انقلاب پایه‌ریزی شد، در مقایسه با دیگر گروه‌ها، بیشترین سابقه تشكیلاتی و نظامی را داشت. گروه‌های تشكیل دهنده این سازمان، قبل از پیروزی در قالب سازمان‌های مخفی مرسوم كار می‌كردند. این سازمان با راهنمایی‌های شهید مطهری به وجود آمد. سازمان مجاهدین انقلاب یک تشكل سیاسی- نظامی بود كه بخش نظامی‌اش به صورت مستقل با حضور: محسن رضایی، باقرذوالقدر، مرتضی الویری، محمد بروجردی و رحیم صفوی كه در لبنان آموزش چریكی دیده بودند، به داوطلبان گزینش شده آموزش نظامی می‌داد. بخشی از این گروه بعدها در هسته جمشیدیه ادغام شد و بخشی دیگر مدتی با عنوان ساتجا (سازمان انقلابی توده‌ای جمهوری اسلامی) مستقلاً ادامه حركت داد.   عضو شورای مرکزی کمیته انقلاب اسلامی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن 1357 و تسخیر پادگان‌ها، سلاح‌های زیادی به دست مردم افتاد و بیم آن می‌رفت در خلأ وجود نیروی نظامی متمرکز، امنیت کشور به خطر افتد و تهدیدی از این ناحیه متوجه انقلاب شود؛ لذا، امام‌ (ره) در 23 بهمن سال 1357 و تنها یک روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی در پیامی به ملت ایران فرمودند: «لازم است مردم هرچه زودتر از خیابان‌ها به مساجد و مراکز اجتماع بروند و به فرمود‌ه‌ی علمای اعلام و خطبای محترم گوش دهند و برعلمای بلاد است که به مساجد و مراکز عمومی تشریف برده و مردم را دعوت به صلاح و سداد کنند و از اعمال خلاف شرع و خلاف مسیر نهضت به شدت جلوگیری نمایند.» بلافاصله پس از صدور این فرمان، کمیته‌های انقلاب اسلامی در مساجد سراسر کشور تشکیل و در زمینه‌ی تأمین امنیت کشور به ویژه تهران مشغول به کار شدند. ابتدا شورایی با عنوان شورای مرکزی کمیته‌ی انقلاب اسلامی به فرماندهی آیت‌الله مهدوی کنی و با عضویت آقایان: عسگراولادی، بهزاد نبوی، مرتضی الویری، یوسف فروتن و… تشکیل شد و به اداره‌ی کمیته پرداخت. این کمیته‌ها بر اساس فرمان امام به بازگرداندن آرامش به جامعه می‌پرداختند و به‌خصوص در جمع‌آوری سلاح از دست مردم و نیز مقابله با ضدانقلاب فعال بودند. لزوم سازماندهی این نیروها و استقرار آرامش باعث شد تا حضرت امام‌ (ره) در سال 1358 در حکمی آیت‌الله مهدوی کنی را به فرماندهی کمیته‌های انقلاب اسلامی منصوب نماید.   دستگیری گروه فرقان مرتضی الویری از چهره‌های شاخص تیمی است كه از اعضای سازمان مجاهدین انقلاب، در فرآیند تعقیب و دستگیری اعضای گروه فرقان سهیم بود. او پیش از پیروزی انقلاب با فرقانیان آشنایی و تعامل داشت، در سالهای 1355 و 1356 به حمایت تداركاتی از این گروه می‌پرداخت و پاره‌ای از اقلام تبلیغی این جریان را مخفی و منتشر می‌كرد. او پس از چندی و متأثر از گفت‌و‌گوهای خود با استاد شهید آیت‌الله مطهری به رابطه خویش با فرقان پایان داد.   عضو حزب کارگزاران     حزب کارگزاران در اسفند سال 1374، توسط  16 عضو کابینه اکبر هاشمی رفسنجانی با عنوان «جمعی از خدمتگزارن سازندگی» تأسیس شد اما پس از خروج وزرا از این گروه، به جمعی 6 نفره شامل شهردار وقت تهران (غلامحسین کرباسچی) و 5 تن از معاونین رئیس جمهور کاهش یافت. کارگزارانی‌ها شعار خود را «عزت اسلامی، تدوام سازندگی، آبادانی ایران» اعلام کردند اما پس از فراز و نشیب فراوان در موضع‌گیری‌ها و فعالیت‌هایشان، با صدور بیانیه‌ای در سال 1388 به نتیجه انتخابات اعتراض و رسماً از جریان برانداز حمایت کردند. فائزه هاشمی، حسین مرعشی (سخنگو)، محمد عطریانفر، مرتضی الویری، جهانبخش خانجانی و هدایت آقایی از چهره‌های شاخص این حزب بودند که در جریان فتنه دستگیر شدند.   تلاش برای ریاست جمهوری مادام‏العمر هاشمی در سال 1375، نزدیکان هاشمی رفسنجانی و بویژه افرادی نظیر شاهرخ فریدون روحانی، عطاءالله مهاجرانی، عبدالله نوری، غلامحسین کرباسچی، مرتضی الویری، محسن کدیور و ... در تلاش بودند تا بلکه بتوانند اصل 114 قانون اساسی کشور که می گوید، رئیس جمهور برای مدت چهار سال با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود و انتخاب مجدد او به صورت متوالی تنها برای یک دوره بلامانع است را تغییر داده و شرایط را برای استمرار طولانی مدت ریاست جمهوری هاشمی مهیا سازند. بدین‏سان نزدیکان هاشمی که تلاش داشتند تا اکثریت کارگزاران در مجلس و مجمع را با خود همراه سازند، سعی داشتند کسانی چون ناطق نوری و جامعه روحانیت مبارز و حزب مؤتلفه اسلامی را به پذیرش استمرار ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی با تغییر اصل 114 قانون اساسی ترغیب و همراه نمایند که البته با هوشیاری مقام معظم رهبری نتیجه ای نگرفتند.   شهردار تهران الویری شهردار تهران در سال 1380، نتوانست کاری برای رسیدگی به پروژه برج "لعل" واقع در خیابان میرداماد انجام دهد. یکی از شرکت های وابسته به شهرداری تهران با عنوان شرکت «کالا و خدمات شهر»، در سال 1374 در تهران اقدام به پیش فروش واحدهای مسکونی و تجاری در پروژه های مختلف کرد. یکی از پروژه‏هایی که شرکت مذکور اقدام به پیش فروش واحدهای اداری و تجاری آن کرد، پروژه برج "لعل" واقع در خیابان میرداماد بود که حدود 90 نفر از شهروندان تهرانی تعدادی از واحدهای آن‏را پیش خرید کردند اما درحالی که برخی از مالکان برای پیش خرید این واحدها منزل مسکونی و یا اموال خود را فروخته بودند دست اندرکاران شرکت مذکور، پروژه "لعل" را در سال 1376 متوقف کرده و مدعی شدند اعتبار کافی برای اتمام پروژه را ندارند.   
انتخابات در نظام جمهوری اسلامی از بدو تأسیس آن همواره نماد مردم‌سالاری دینی و جایگاهی برای سنجش حضور مردم در دفاع از آرمان‌های آن، محسوب شده است. جریان‌های معاند داخلی و خارجی نیز به دلیل حساسیت بالای آن، همواره قبل و پس از انتخابات‌ها به تحركات مسموم خود پرداخته‌اند تا ضمن تحریف حضور مردم، با سخن‌راندن از عدم تأثیر رأی ملت به دلیل ادعای واهی تقلب، موجبات دلسردی و ناامیدی مردم ایران را فراهم ساخته و پایه‌های مردم‌‌سالاری نظام را سست نمایند. همین اقدامات بود كه انتخابات دهم ریاست‌جمهوری را كه با رأی حیرت‌انگیز مردم ایران می‌رفت تا جشن سراسری برای ملت باشد، به شرنگی تلخ سوق داد. در این انتخابات عوامل داخلی، كه همه‏ی آنها لزوماً پیش از این معاند نظام نبودند، جهالت ورزیدند و از تقلب گسترده در انتخابات دهم سخن گفته و بر طبل ابطال انتخابات كوبیدند و صحبت از تشکیل کمیته صیانت از آرا کردند.   تشکیل کمیته صیانت از آرا توهین به مردم و نظام نمایندگان میرحسین موسوی و مهدی کروبی دو نفر از نامزدهای انتخابات دهم ریاست جمهوری به دنبال جلسه مشترکی که در 6 فروردین ماه 1388 داشتند برای تشکیل کمیته صیانت از آرا به توافق رسیدند و سید علی اکبر محتشمی پور از ستاد مهندس موسوی و مرتضی الویری از ستاد مهدی کروبی به عنوان رؤسای کمیته‌های صیانت از آرا انتخاب شدند.  تشکیل کمیته صیانت از آرا که با شعار حفظ سلامت انتخابات و کمک به اجرای قانون همراه بود البته واکنش‌های بسیاری را در پی داشت.   واکنش رهبر معظم انقلاب مقام معظم رهبری در آغاز سال 1388، در جوار مرقد شریف رضوی، در سخنرانی خود، به بحث القای تقلب و تشکیل کمیته صیانت از آرا پرداختند و نسبت به آن ابراز گلایه نمودند. ایشان در این باره فرمودند: «انتخابات به فضل الهی و به حول قوه‌ی الهی انتخابات سالمی است. من می‌بینم بعضی‌ها در انتخاباتی که دو سه ماه دیگر انجام خواهد گرفت، از حالا شروع کرده‌اند به خدشه کردن. این چه منطقی است؟‌ این چه فکری است؟ این چه انصافی است؟ این همه انتخابات در طول این 30 سال انجام گرفته است، مسئولان وقت در هر دوره‌ای رسماً متعهد شده‌اند و صحت انتخابات را تضمین کرده‌اند و انتخابات صحیح بوده است؛ چرا بی‌خود خدشه می‌کنند، مردم را متزلزل می‌کنند، تردید ایجاد می‌کنند؟»   واکنش شورای نگهبان  تذکر شورای نگهبان به عنوان نهاد مسئول انتخابات در خصوص غیرقانونی بودن چنین تشکلی بود. در حالی که سخن‌گوی شورای نگهبان رسماً در 21 فروردین ماه 1388 تشکیل چنین کمیته‌ای را غیرقانونی دانست، این کمیته‌ی غیرقانونی تا ماه‌ها بعد از انتخابات به کار خود ادامه داد. عباسعلی کدخدایی، سخنگوی شورای نگهبان، در واکنش به تشکیل کمیته صیانت از آرای اصلاح‎طلبان، طی یک موضع‎گیری شفاف و صریح، تشکیل چنین کمیته‎ای را از اساس غیرقانونی خواند و آن را مغایر با قانون اساسی دانست. بنا به گفته او هر نهادی که بخواهد عهده‌دار وظایفی درخصوص انتخابات شود، نیازمند قانون است. تا زمانی ‎که قانونی در این رابطه تصویب نشود، تشکیل این‎گونه نهادها و مراجع مشابه هیچ اعتبار حقوقی و قانونی نخواهد داشت و توهین به مردم و نظام تلقی می‎شود. 
مهدی كروبی و محمود احمدی‌نژاد در راند دوم مناظرات انتخاباتی خود در سال 1388، روبروی یكدیگر نشستند تا به نقد برنامه‌ها، مواضع و اظهارنظرهای نامزد دیگر بپردازند. احمدی نژاد با یاران همیشگی خود یعنی غلامحسین الهام و ثمره هاشمی، وارد سازمان صداوسیما شد. كروبی نیز با مشایعت غلامحسین كرباسچی شرکت کرد. پیش از حضور 2 كاندیدای ریاست‌جمهوری، جمعی از اطرافیان و مشاوران آنها در لابی ورودی به استودیو حضور یافته و مشغول گفتگو و گمانه‌زنی بودند. تیم همراه كروبی: علی معلم، مرتضی الویری، الیاس حضرتی، محمد قوچانی و البته فاطمه كروبی به همراه 2 خانم دیگر بودند. كرباسچی و الویری با كوله‌باری از برگه‌های مختلف، برای استفاده از 2 فرصت نامه‌رسانی به كروبی آماده بودند و قوچانی، نقش نامه‌بر را ایفا می‏کرد. غلامحسین کرباسچی به دقت تمام حركات و سخنان كروبی را زیر نظر داشت و یادداشت‌ها را شفاهاً به الویری منتقل می‌كرد تا او آنها را مكتوب كند. 
متأسفانه عناصر شكست‌خورده در انتخابات ریاست جمهوری دهم، به‌دنبال حوادث تأسف‌بار ناشی از اردوكشی خیابانی، به بهانه پیگیری امور زندانیان انتخابات، كمیته‌ای غیرقانونی را تشكیل داده تا به فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی روی آورده و به سیاه‌نمایی علیه انقلاب بپردازند. كمیته پیگیری كه آقایان علیرضا بهشتی و مرتضی الویری، نمایندگان موسوی و كروبی، در حكم مؤسسان و دست‌اندركاران آن شناخته می‌شدند، در تهیه و ارائه‏ی لیست ساختگی 72 نفر كشته‏شده در انتخابات (كشته‌سازی) برای تحریک و به بازی‌گرفتن احساسات مذهبی ملت ایران كوشید. بر مبنای پروژه 72 تن‌سازی قرار بود که اسامی 72 نفر به‌عنوان کشته‌شدگان حوادث پس از انتخابات مطرح شود و به‌دلیل تشابه عدد 72 تن با شهدای کربلا و دفتر حزب جمهوری اسلامی، نوعی تقدس سازی چاشنی این پروژه سیاسی گردد. تأخیر در کلید زدن رسانه‌ای این پروژه به‌دلیل افشای جعلی بودن برخی افراد از جمله علیرضا توسلی و ترانه موسوی که قرار بود نام آن‌ها در لیست درج شود، اتفاق افتاد. با این حال، در لیست منتشر شده در سایت حزب مشارکت، بار دیگر تعدادی اسامی بدون هویت دقیق منتشر شد، به طوری که هر اسم دیگری نیز قابل افزودن به این لیست جعلی بود. آنان در اقدامی دیگر مدعی دفن مخفیانه كشته‌شدگان حوادث انتخابات در بهشت‌زهرا شدند. انتشار و پیگیری ادعای واهی تجاوز و آزار جنسی از جمله تحركات ضدامنیتی كمیته بود كه در رأس این اقدام می‌توان از سناریوی ساختگی و فاش شده‏ی قتل سعیده پورآقایی نام برد. اما كمیته‏ی پیگیری زمانی كه دیگر نتوانست به سیاه‌نمایی و ادعاهای واهی خود ادامه دهد، با سناریوی خودساخته‌ی حمله‌ی مأموران به دفتر پیگیری و خروج اسناد دفتر توسط مأموران، سعی در القای آن برآمد كه حكومت تاب تحمل كمیته را نداشته و اسناد و مدارک مهم بازداشت‌ها را از دفتر خارج كرده تا با نابودی آنها، از پاسخگویی فرار كند. 
مرتضی الویری پس از حوادث انتخابات در شهریور ماه 1388 دستگیر شد. وی درباره علت دستگیری‏اش گفت: «زمانی که در تحقیقات کمیته پیگیری آسیب دیدگان حوادث پس از انتخابات در تعداد کشته شدگان به عدد 72 رسیدیم و به محض اینکه آقای بهشتی سخنگوی کمیته این آمار را اعلام کرد، بلافاصله هم دفتر کمیته پیگیری پلمپ شد و هم ما دستگیر شدیم. آقای بهشتی بر مبنای اطلاعاتی که دفتر و توسط کارکنان کمیته به دست آمده بود، این آمار را اعلام کرده بود و من فکر می کنم بدون هیچ قصد و غرضی هم اعلام شد.»   اتهامات سه اتهام به الویری وارد شده بود. یکی فعالیت در کمیته پیگیری آسیب دیدگان حوادث پس از انتخابات، دوم مصاحبه‏هایی که انجام داده بود و سوم، شرکت در راهپیمایی 25 خردادماه بود که از دو اتهام اولی تبرئه شد اما دادگاه دلایلش را برای شرکت در راهپیمایی نپذیرفت و به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد.   آزادی    مرتضی الویری در تاریخ 9 آبان سال 1388 آزاد شد. یک مقام ارشد قضایی تصریح کرد: «مرتضی الویری توسط دادگاه و با قرار وثیقه آزاد شده است و آزادی او توسط دادستانی صورت نگرفته است.   نفی تقلب در ستاد کروبی الویری در خردادماه 1389 در گفتگو با ویژه نامه جوان گفت: «اینکه پروژه ای به نام تقلب توسط افراد مخالف نظام پایه ریزی شده باشد، حداقل در ستاد آقای کروبی را نفی می کنم. معتقدم تقلبی که تأثیرگذار باشد نشده بود. شاید تخلف صورت گرفته باشد اما در مجموع این موارد در روند کلی تأثیری نداشته است. قبول دارم که از هر حادثه ای ولو کوچک، جریانات بیگانه و ضد انقلاب سواستفاده می کنند و متأسفانه اتفاقات سال 88 نیز فارغ از این موضوع نبود.»  
سید محمد خاتمی، رئیس دولت اصلاحات در 15 آبان ماه 1388 یک هفته پس از آزاد شدن الویری از زندان، به دیدار وی رفت و برای او آرزوی سلامت و بهروزی کرد. علاوه بر خاتمی، کروبی و عبد‌الله نوری، با الویری دیدار کردند.  
هفته‌نامه 9 دی در 4 دی ماه 1389، ناگفته‌هایی خواندنی از دیدار نمایندگان کاندیداها با رهبری به قلم جعفر فرجی چاپ کرد. این جلسه با دعوت رهبری و چند روز بعد از راهپیمایی اعتراضی میدان آزادی جریان فتنه در اواخر خردادماه 1388 برگزار شد.    الویری خواستار ابطال انتخابات جعفر فرجی این جلسه را این‌گونه توصیف کرد: «آقای الویری بی‌تابی می‌کردند و به آقا می‌گفتند: "آقا 30 ثانیه وقت بدهید. بنده طرح دارم برای حل مسئله." آقا فرمودند که دوربین‌ها را بیرون ببرید. وقتی دوربین‌ها کامل خارج شد، آقا فرمودند: "آقای الویری شما 30 ثانیه وقت خواستید، ما کریم هستیم به شما یک دقیقه وقت می‌دهیم." خنده بر لبان همه نشست... آقای الویری شروع کردند و گفتند: "از دید ما این انتخابات باید ابطال شود. هرگونه تصمیم دیگری به غیر از ابطال، مورد پذیرش مردم قرار نخواهد گرفت. بعد از ابطال انتخابات که کمترین خواسته مردم است، برای حل مسائل و قضاوت در مورد ادعاهای طرفین حضرتعالی شورای حکمیتی شکل دهید تا میان طرفین قضاوت کند، آن‌وقت هر آنچه آن شورا حکمیت کرد، ما هم می‌پذیریم. این کار در زمان امام هم سابقه داشته است. مثلاً در ماجرای 14 اسفند در زدوخورد ما بین طرفداران بنی‌صدر و شهید بهشتی، چون یک طرف دعوا شهید بهشتی رئیس دستگاه قضا بودند، امام برای حل مسئله شورایی سه نفره را شکل دادند (حدود پنج دقیقه‌ای نقل این جملات از طرف آقای الویری طول کشید و به قولی وقتشان کامل تمام شد) آقای الویری ادامه دادند که: "با تشکیل این تیم سه نفره مشکل حل شد."»   پاسخ قاطعانه رهبر معظم انقلاب فرجی ادامه جلسه را اینگونه شرح داد: «حضرت آقا که گذاشته بودند کامل پنج دقیقه وقت مقررشان را صحبت کنند، بلافاصله بعد از این جمله آقای الویری که "مشکل حل شد" فرمودند: "و مشکل حل نشد..." آقای الویری با حالت خاصی با تردید گفت: آقا حل شد... و حضرت آقا فرمودند: "خیر مشکلی حل نشد و پس از تحقیقات فراوان نتایج مورد پذیرش طرف مقابل قرار نگرفت و آن پرونده حجیمی که آقای اردبیلی با خود به این طرف و آن طرف می‌برد، هیچ‌گاه به نتیجه خاصی منتج نشد." آقا فرمودند: "یک مطلبی را اینجا جا دارد بیان کنم. برخی از دوستانی که در این جلسه حضور دارند هر گاه به انتخابات‌ها نزدیک می‌شویم، مدام با یک ژست خاصی در شعارهایشان تبلیغ می‌کنند که اختیارات رهبری در چهارچوب قانون اساسی است و رهبری در چهارچوب قانون اساسی باید عمل کند و اختیارات فراقانونی و یا حکم حکومتی نداریم... الآن هم شما از بنده می‌خواهید بدون در نظر گرفتن شورای نگهبان و چارچوب‌های قانونی، شورایی را فراتر از آنچه در قانون اساسی آمده، جهت حکمیت شکل دهم. خیر بنده نظرم این است که بر اساس همان چیزی که خودتان مدام در ایام انتخابات‌های مختلف تبلیغ می‌کنید، عمل شود و باید همه گروه‌ها در چهارچوب قانون عمل کنند. راه حل مسئله رجوع معترضین به شورای نگهبان است و بنده حرکت در چارچوب قانون را راه حل نهایی می‌دانم." آن‌چنان قاطعانه درخواست‌ها و تلاش‌های آقایان الویری، بهشتی، دانش جعفری مبنی بر ابطال انتخابات و از کار انداختن وجاهت داوری شورای نگهبان در فراز اول سخنان رهبری (در قسمت غیررسمی) به‌صورت شفاف و صریح پاسخ داده شده بود که هرگونه فکری مبنی بر فلسفه شکل‌گیری جلسه بر پایه امتیاز دهی را از بین می‌برد.»  
"تلویزیون اینترنتی رسا" که اواسط مردادماه 1389 فعالیت خود را آغاز کرد، در منشور خود درباره منابع مالی این تلویزیون مدعی شده بود: «منابع مالی رسا تنها از طریق کمک‌های مردمی و تبلیغات خواهد بود و از هیچ دولت و یا سازمان دولتی خارجی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم مطلقاً کمکی دریافت نخواهد کرد.» در حالی که مدیر یکی از شبکه‏های ضدانقلاب فاش کرد که "شبکه رسا" بر خلاف منشور خود، از آمریکا کمک مالی دریافت کرده است. گفته می شود مرتضی الویری که در داخل کشور حضور دارد، پیگیری های خاصی برای ارتباطات شبکه رسا (رسانه سبز ایران) برقرار کرده و به نوعی رابط این شبکه با برخی اصلاح طلبان بویژه کروبی بوده است؛ البته تا کنون الویری هیچ واکنش یا اظهارنظر رسمی در این زمینه نداشته است.  
براساس برخی خبرها گفته می‏شود، مرتضی الویری در اواسط آبان ماه 1389 دیداری با کروبی داشته و از وی خواسته از فعالیت در فضای سیاسی دوری کند.  الویری در این دیدار با تحلیل شرایط سیاسی کشور و روند رو به افول جنبش سبز که ارزش سرمایه‌گذاری ندارد از کروبی خواسته با ورود به نقد دولت و انتقاد از مسائل اقتصادی و مشکلات معیشتی مردم از شرایطی که در حال حاضر با آن روبه‌رو شده خود را نجات دهد.  الویری که از حامیان کروبی بود به وی گفته است مسائل سیاسی مخاطبین کمی دارد ولی اگر وارد نقد مسائل اقتصادی شود مخاطبین بیشتری را شامل می‌شود. گفتنی است در پی رفتارها و مواضع نسنجیده کروبی و ساختار شکنی افراطی وی در ایام فتنه موجب ناامیدی بسیاری از دوستان همفکر کروبی شده و برخی اعضای حزب اعتماد ملی هم برای شروع فعالیت‌های سیاسی به این نتیجه رسیده‌اند که کروبی را از رأس حزب کنار بگذارند.  

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۰۸:۵۹

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۰۸:۵۹

مرتضی الویری

خلاصه زندگی نامه

 مرتضی الویری، عضو حزب کارگزاران بود که در انتخابات ریاست جمهوری دهم، نماینده مهدی کروبی و به عنوان رئیس کمیته صیانت از آرا انتخاب شد. وی در جریانات پس از انتخابات سال 1388 دستگیر شد. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع