علی اصغر بهاری، در سال 1284 شمسی در ناحیه بازار عباس آباد تهران و در خانواده ای که همگی اهل موسیقی بودند و در نواختن کمانچه تبحر داشتند، متولد شد. وی اصالتاً اهل بهار همدان بوده است. بهاری از ده سالگی شروع به آموختن کمانچه کرد و در هجده سالگی به گروه همنوازی "ابراهیم منصوری" دعوت شد و تا سال 1309 ش با آنها همکاری داشت و همزمان با رواج ویلن در ایران، به آموزش این ساز نزد "رضا محجوبی" و "رکن الدین مختاری" پرداخت. درسال 1373 ش، مجموعه ای از دانش شفاهی بهاری که به کوشش شاگردش، "مهدی آذرسینا"، در کتابی به نام "آثاری از استاد اصغر بهاری"، نغمه نویسی شده به چاپ رسید. وی سرانجام در سال 1374 در گذشت. 
پدر علی اصغر "نایب محمدتقی خان" تا سن 13 سالگی تربیت او را بر عهده داشت. پس از آنکه پدرش ورشکسته شد، مادرش "گوهر" فرزند "میرزا علی خان" نوازنده ماهر کمانچه، ناگزیر به همراه خانواده به خانه پدری پناه برد. در این زمان بود که با موسیقی انس گرفت و به کمانچه نوازی پدربزرگش علاقه مند شد. به درخواست مادرش از "میرزا علی خان" به مدت 2 سال نواختن کمانچه را آموخت و سپس به مدت 4 سال در مکتب سه دایی خود به نام های "رضاخان"، "اکبرخان" و "حسن خان" که در یک قرن پیش جزو هنرمندان نامی ایران به حساب می آمدند، دست به تکمیل تجربیات خود در کمانچه نوازی زد. علی اصغر بهاری، از دایی های خود چیزهایی را که باید بیاموزد آموخت تا اینکه در هجده سالگی، همراه با ارکستر "ابراهیم خان منصوری" در کنسرتی که در یک سالن برپا شده بود شرکت کرد و از همان جا آوازه شهرت بهاری به گوش موسیقی دانان رسید و او را به نام نوازنده خوب و آگاه به نواختن گوش هایی ایرانی پذیرفتند. در این زمان بود که با مرگ پدرش، اداره امور خانواده به او، که پسر بزرگ خانواده بود، سپرده شد. 
بهاری ازسال 1310 ش به نواختن ویلن، که به تدریج در موسیقی ایرانی جای کمانچه را می گرفت، روی آورد و تا سال 1332 ش مانند دیگر همتایانش، چون "ابوالحسن صبا"، آن را به شیوه کمانچه می نواخت. وی در همین سال، به رادیو تهران دعوت شد. با اینکه در آن زمان کمانچه کاملاً از رونق افتاده بود، ولی با کوششهای بهاری و شاگردانش این ساز کم کم بار دیگر رونق یافت. وی در 1333 ش ازدواج کرد و چند سال بعد، به دعوت "روح الله خالقی"، به تدریس در هنرستان موسیقی ملی مشغول شد. 
بهاری در دهه 1360، با "گروه اساتید" همکاری داشت، که افراد آن عبارتند از: فرامرز پایور جلیل شهناز محمد اسماعیلی محمد موسوی 
علی اصغر درسال 1346 ش، نخستین همنوازی خود را در شهرهای اروپا همراه حسین تهرانی"ضرب" حسین قوامی"آواز" منوچهر جهانبگلو"سنتور" فرهنگ شریف"تار" برگزار کرد و از آن به بعد تا سال 1357 ش، بارها برای اجرای برنامه همراه استادان بزرگ موسیقی به پاریس رفت. در دهه 1350، در کنار تعلیم شاگردان بسیارش، به دعوت "داریوش صفوت"، یک دوره مفصل از ردیفهای موسیقی ایرانی را با کمانچه اجرا و ضبط کرد، همچنین مجموعه کاملی از تصنیفها، رِنگها، ضربیها، و پیش درآمدهای قدما را نواخت که ضبط شده است. 
بهاری بعد از انقلاب، علاوه بر اجرای چند همنوازی، همچنان به تعلیم شاگردانش مشغول بود. درسال 1368 ش، از او و چند استاد دیگر در تالار وحدت تجلیل شد. در همین زمان، به کوشش "محمدرضا منوچهری فر"، یک دوره تکنوازی از وی ضبط شده که انتشار یافته و آخرین برنامه همنوازیش، درآخرین سال عمرش، به همراه چند هنرمند جوان، در تالار اندیشه برگزار شد.بهاری، یک بداهه نواز موسیقی ایرانی با حفظ خصوصیات سنت قدیم این هنر بود. او را وارث گنجینه هنری کمانچه نوازان قدیم و عامل انتقال هنر آنها به نسلهای بعد می دانند. گذشته از دانش شفاهی و اطلاعات عظیم او از ساخته های قدما، شیوه هنرمندانه اجرا و نحوه استخراج صدا از کمانچه در ساز او قابل توجه است. بهاری از حیث تعهد اخلاقی و ایمان مذهبی و شرافت انسانی نیز نمونه بود. 
سرانجام علی اصغر بهاری در تاریخ 20 خرداد 1374 درگذشت. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۱:۳۸

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۱:۳۹

علی اصغر بهاری

خلاصه زندگی نامه

 علی اصغر بهاری، از استادان موسیقی ایرانی و نوازنده برجسته ساز کمانچه که در روایت تصانیف و نغمه‌های فراموش شده و مهجور موسیقی ایرانی نقش مهمی داشت. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع