عبدالله خان دوامی در سال 1270 ه.ش، در "طا" یکی از روستاهای "تفرش" از استان "مرکزی" به دنیا آمد. وی پس از طی دوران کودکی و آموختن دروس مقدماتی و قرآن به تهران آمد و در مدرسه تربیت به تحصیل پرداخت. دوامی پس از آشنا شدن با "علی خان نایب السلطنه" که از خوانندگان بنام آن زمان بود؛ به یادگیری دستگاه ها و نغمات موسیقی اصیل ایران پرداخت. سپس با استادان بلند پایه ای چون "میرزا حسینقلی، حسین خان کمانچه کش و درویش خان و میرزا عبدالله و ملک الذاکرین" آشنا شد و دقایق و رموز آواز و ظرایف موسیقی اصیل ایرانی را از آنها آموخت.دوامی علاوه بر آشنایی عمیق با گوشه‌های آوازی، در تصنیف خوانی و تنبک نوازی نیز استاد بود؛ او تصنیف های قدیمی را به خوبی از حفظ داشت به طوری که استادان موسیقی و علاقمندان آهنگ های ضربی، هر‌گاه در اجرای یکی از این الحان به اشکالی برمی خوردند به او مراجعه می ‌کردند و اظهار نظر او را شایسته و قطعی می ‌دانستند.دوامی در سالهای قبل از انقلاب مشروطیت برای شناساندن، حفظ و اشاعه موسیقی اصیل و سنتی ایران به اتفاق "اقبال السلطان، طاهرزاده، باقرخان و مشیرهمایون شهردار" عازم اروپا شد ولی به دلیل آغاز جنگ جهانی به جای "برلن" به "تفلیس و قفقاز" رفتند.عبدالله دوامی در کنار فعالیت های موسیقایی، به مدت هفت سال در اداره پست کار کرد و پس از این مدت به وزارت دارایی منتقل و تا پایان دوران بازنشستگی در این وزارتخانه مشغول کار بود. وی از فروردین ماه 1334 همکاری خود را با سازمان رادیو و تلویزیون وقت و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران شروع کرد که به واسطه کبر سن شاگردانش را در منزل تعلیم می داد. از شاگردان وی که حافظ راستین مکتب وی بوده‌اند؛ چهره‌های ماندگار ردیف موسیقی اصیل ایران، "محمود کریمی، نصرالله ناصح‌ پور، مجید کیانی، داریوش طلایی و بسیاری دیگر از استادان موسیقی نظیر فرامرز پایور، محمد رضا شجریان، محمد رضا لطفی، کریم صالح عظیمی و..." را می ‌توان نام برد.از استاد دوامی نوارهای خصوصی باقی مانده که در سالهای آخر عمر ضبط شده است، از طرفی نت ردیف آوازی و تصنیف های قدیمی او توسط استاد "فرامرز پایور" چاپ شده و آلبوم ردیف آوازی ایشان نیز انتشار یافته است. هم چنین صفحات گرامافونی هم با صدای آن بزرگوار به همراه اساتید موسیقی آن زمان و پنجاه تصنیف ضبط شده به جای مانده است.وی سرانجام در 20 دی ماه سال 1359 دار فانی را وداع گفت. 
عبدالله دوامی پس از گذراندن دوره تحصیلات ابتدایی در روستای محل زندگی خود، به همراه خانواده به "تهران" آمد و در مدرسه "تربیت" مشغول به تحصیل شد، وی با "رکن الدین خان مختاری" همکلاس بود و همین امر بعدها سبب آشنایش با اساتید موسیقی و راهیابی این هنرمند به عرصه حرفه ای موسیقی شد.دوامی موسیقی را نزد استادان بزرگی چون علی خان نایب السلطنه، میرزا عبدالله (ردیف دان و نوازنده بزرگ سه تار)، میرزا حسینقلی (ردیف دان و نوازنده بزرگ تار)، درویش خان (نوازنده بزرگ تار و سه تار)، حسین خان اسماعیل زاده (کمانچه کش بزرگ) و ملک الذاکرین (خواننده و تعزیه خوان) آموخت. آنچه که از مقایسه ردیف سازی میرزا حسینقلی و ردیف آوازی دوامی به دست می آید این است که دوامی به شدت تحت تاثیر میرزا بوده است.وی در راه یادگیری هر چه بهتر تصنیف های قدیمی موسیقی سنتی ایران نزد "سماع حضور" که بهترین شاگرد "آقا محمد صادق خان" (ملقب به سرورالملک) در زمینه سنتور، تنبک (ضرب) و آواز بود رفت و بسیاری از این تصانیف را جمع آوری و فهرست بندی کرد. همچنین دوامی از اطلاعات خواهر "آقا محمد صادق خان"، "حاجی خان" و "آقا جان" بهره ها برد؛ بنابراین در اینجاست که جهت یادگیری تصنیف ها تنبک را هم فرا می گیرد. در همین زمان مدرسه ای شبانه برای موسیقی به ریاست "رکن الدین خان مختاری" تاسیس می شود و از عبدالله دوامی، "ابوالحسن صبا" و "علی اکبر خان شهنازی" (پسر میرزا حسینقلی) دعوت به عمل می آید تا در سه مرحله ابتدایی، متوسطه و عالی تدریس کنند. 
استاد دوامی شاگردان بسیاری را در شیوه های اجرایی با تمرکز بر موسیقی ردیف دستگاهی تربیت کرد که عبارتند از:-ابوالحسن صبا-فرامرز پایور-محمود کریمی-نصرالله ناصح پور-محمدرضا شجریان-محمدرضا لطفی-ناصر فرهنگ فر-حسین علیزاده-پرویز مشکاتیان-داریوش طلائی-مجید کیانی-محمد حیدری فاطمه واعظی (پریسا)-فاخره صبا-تورج کیارس-کریم صالح عظیمی-شاپور حاتمی-نورعلی خان برومند-شهرام ناظری-سیما بینا-رامبد صدیف 
در زمان انقلاب مشروطه عبدالله دوامی به همراه شماری از هنرمندان بنام موسیقی سنتی ایران همچون "درویش خان" به منظور ضبط صفحات موسیقی به اروپا سفر کردند که حاصل آن چند مجموعه از تصانیف و رنگ های موسیقی ایرانی بود. ضبط موسیقی بر روی صفحات گرامافون دوره تازه در دنیای موسیقی بود، این تجربه تازه برای هنرمندان ایرانی اتفاق با ارزشی محسوب می شد که موسیقی را برای نسل های آینده نیز به صورت دست نخورده باقی بگذارد.دوامی هم چنین توانست با یادگیری و نگهداری از آثار ارزنده موسیقی اواخر دوره قاجار و انتقال آن به نسل های بعدی نقش بسزایی در زنده نگاه داشتن این نواها و نغمه ها داشته باشد. به همین منظور وی را می توان بنیانگذار آواز مدرن موسیقی سنتی برشمرد چرا که وی سعی کرد در کنار توجه به ریشه های ردیفی در آواز، دستاوردهای موسیقی زمانه را مورد توجه قرار دهد.آوازه این استاد در اجرای سطح بالای تصنیف های قدیمی و ادای گوشه های ردیف دستگاه های موسیقی ایرانی بود به طوری که استاد "روح الله خالقی" (استاد موسیقی، آهنگساز و نوازنده ویولن) درباره وی می گوید: «عبدالله دوامی استاد برگزیده نواهای ضربی و تصنیف ها بود که تسلط کاملی در اجرای آثاری از این دست داشت.» 
از آثار به جای مانده از عبدالله دوامی می توان به نوارهای خصوصی ای که بیشتر جنبه آموزشی دارند، اشاره کرد. اما شاخص ترین اثر به جای مانده از این استاد، نت ردیف آوازی و تصنیف های قدیمی است که به کوشش "فرامرز پایور" چاپ شده و آلبوم نوارهای ردیف آوازی او نیز انتشار یافته است.صفحات گرامافون به همراه درویش خان، سید حسن طاهرزاده، ابوالحسن اقبال آذر و باقر خان رامشگر و پنجاه تصنیف عارف (ضبط توسط ابراهیم منصوری) از دیگر آثار این استاد برجسته موسیقی است. 
استاد عبدالله خان دوامی سرانجام در یک حادثه دچار شکستگی لگن خاصره شده و در بیمارستان بستری می شود و در آنجا هم به علت فراموشی، قرص های مسکن را بیش از دستور پزشک خورده و دچار مسمومیت هم می گردد و سپس در 20 دی ماه سال 1359 در سن 90 سالگی دار فانی را وداع گفت. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۱:۱۵:۲۲

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۱:۱۵:۲۳

عبدالله دوامی

خلاصه زندگی نامه

 عبدالله خان دوامی، ردیف دان و آوازه خوان بنام موسیقی سنتی ایران که می توان وی را بنیانگذار آواز مدرن موسیقی سنتی برشمرد؛ چرا که وی سعی کرد در کنار توجه به ریشه های ردیفی در آواز، دستاوردهای موسیقی زمانه را مورد توجه قرار دهد. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع