شمعون پرزکی (Szymon Perski)، معروف به "شیمون پرز" (Shimon Peres)، در 2 اوت سال 1923 میلادی، در شهر"ویشنوا" واقع در "لهستان" (بلاروس کنونی)، متولد شد، وی فارغ التحصیل دانشگاه "هاروارد" بود. پرز در سال 1947 به سازمان هاگانا پیوست و "بن گوریون" مسئولیت خرید اسلحه را بر عهده وی گذاشت. در سال 1952 وی معاون وزیر دفاع شد و دو سال بعد در 29 سالگی به مقام وزارت رسید. او نقش برجسته ای در خرید تسلیحات نظامی، به ویژه دستیابی رژیم صهیونیستی به تسلیحات هسته ای و راه اندازی رآکتور هسته ای دیمونا داشته است. در سال 1969 پرز به عنوان وزیر جذب مهاجر، در سال 1970 به عنوان وزیر حمل و نقل و در سال 1974 پس از یک دوره فعالیت در وزارت اطلاعات، در سمت وزارت دفاع قرار گرفت. وی چند دهه از اعضای اصلی حزب کارگر بود و چندین بار نیز رهبری این حزب را بر عهده داشت؛ اما در سال 2005 پس از شکست در انتخابات داخلی این حزب، آن را ترک و به حزب تازه تاسیس کادیما پیوست. پرز در سال های آخر نخست وزیری "آریل شارون" معاون او بود و در نهایت پس از کناره گیری "موشه کاتساو" به دلیل رسوایی اخلاقی، در سال 2007 به مدت 7 سال، به مقام ریاست جمهوری رسید و با وجود تشریفاتی بودن مقام ریاست جمهوری، به عنوان پدر معنوی جناح ها و گروه های مختلف شناخته شد. 
شیمون، نخستین پسر "اسحاق" و "سارا ملتز" بود، پدر وی تاجر چوب و مادرش کتابدار بود و پرز به طور کلی در یک فرهنگ یهودی–لهستانی و روسی بزرگ شد. به گفته وی، پدربزرگش خاخام "زوی ملتز" که نوه خاخام "چایم ولوزین" بوده، بیشترین تاثیر را در زندگی وی گذاشت. پرز در مصاحبه ای تلویزیونی تصریح کرد: من در خانه پدربزرگم و تحت نظارت او بزرگ شدم و او به من آموزش می داد. پرز هم چنین مدعی است همه بستگان وی در زادگاهش بر اثر "هولوکاست" به قتل رسیده اند. ازدواج و فرزندان پرز، در سال 1945 با "سونیا گلمن" ازدواج کرد و صاحب 3 فرزند شد، با این حال به دلایل نامشخص "سونیا" کمتر در انظار عمومی دیده شده و حتی به دلیل بیماری در مراسم تحلیف پرز نیز حضور نداشت. 
پدر شیمون پرز، در سال 1932 به اسرائیل مهاجرت کرد و دو سال بعد، وی به همراه خانواده اش در "تل آویو" مستقر شدند. شیمون در مدرسه کشاورزی "بت‌ شیمین" شروع به تحصیل نمود و پس از چندی در یک هنرستان کشاورزی به تحصیل ادامه داد و مدتی در یک کیبوتس (مجتمع‌های اشتراکی کشاورزی اسراییلی) کشاورزی ‌کرد. او تحصیلات خود را در "تل آویو" به پایان رساند. پس از آن تحصیلات دانشگاهی خود را در "هاروارد" و در رشته "زندگی اجتماعی" ادامه داد. 
شیمون پرز، از ابتدای جوانی در فعالیت‌های اجتماعی فعال بود، وی در خلال سال‌های 1941 تا 1944م، دبیرکل جنبش "جوانان سازنده" (هانوار حاووید) بود. پس از چندی به سازمان شبه نظامی یهودی "هاگانا" پیوست و همزمان با تشکیل دولت اسراییل در سال 1947 میلادی به عنوان یکی از فرماندهان نیروهای مدافع اسراییل که به "تزاحال" مشهور است، هدایت این نیروها را به عهده گرفت و "بن گوریون"، مسئولیت خرید اسلحه را بر عهده وی گذاشت. 
دیدار و نزدیکی پرز با "داوید بن گوریون"، نخست وزیر سابق اسراییل، شاید مهمترین عامل پیشرفت وی در مدارج سیاسی بود. پرز، پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1948 م، به ریاست نیروی دریایی ارتش اسرائیل منصوب شد و در دهه 50 میلادی، توسط پشتیبان خود "بن گوریون"، وارد وزارت دفاع اسراییل شد و در خلال سال‌های 1950 تا 1952 ؛ ریاست هیات اعزامی وزارت دفاع به آمریکا را که ماموریت آن توسعه روابط نظامی با آن کشور بود، به عهده داشت. در سال 1953 م، در نقش دبیر کلی وزارت دفاع، اقدام به خرید سلاح و تجهیز نظامی ارتش تازه پاگرفته اسراییل کرد. اقدامی که با اجرای برنامه های دقیق، امروز، اسراییل را به ششمین قدرت نظامی و اتمی جهان تبدیل کرد. تصدی مدیریت کل وزارت دفاع وی پس از چندی، بین سال‌های 1953 تا 1959 م، مدیر کل وزارت دفاع انتخاب شد، درست در همین دوره بود که پرز در خریدهای تسلیحاتی وزارت دفاع مانند خرید جنگنده‌های میراژ 3 از فرانسه، تاسیس نیروگاه هسته‌ای دیمونا و موافقتنامه سه ‌جانبه با فرانسه و بریتانیا در طول بحران 1956 سوئز دخالت داشت. وی همچنین توانست در این مدت روابط استوار و مطمئنی با "موشه شارت" و "گلدا مایر" ایجاد کند. پرز در خلال سال‌های 1960 تا 1965 م، معاون "بن‌ گوریون"، وزیر دفاع اسرائیل شد و از نزدیکان وی به شمار ‌رفت، چنانکه از درگیری وی با "لوی اشکول" حمایت و پشتیبانی نمود (علیرغم اینکه در آن زمان معاون اشکول بود). عملکرد پرز در وزارتخانه پرز در سال 1969 دوباره به کابینه راه یافت اما پست‌های مهمی را اشغال نکرد تا اینکه در سال 1974 به عنوان وزیر دفاع دولت "اسحاق رابین" انتخاب شد. وی در زمان مسئولیت یاد شده، امر بازسازی ارتش را پس از جنگ 1973 به عهده داشت. وی همچنین مسئول امضای پیمان سازش و حل اختلاف با جنبش دست راستی افراطی «گوش ایمونیم» بود که منجر به هموار شدن راه اسکان یهودیان در قلب کرانه باختری رود اردن شد. لازم به ذکر است شیمون پرز، برای بار دوم، در خلال سال های 1995 تا 1996 م، به عنوان وزیر دفاع اسرائیل منصوب شد. 
در سال 1959 میلادی، پرز وارد فعالیت‌های سیاسی شد و از سوی حزب کارگر "ماپای" برای اولین بار به نمایندگی کنست (مجلس نمایندگان اسرائیل) انتخاب شد. پس از ورود به کنست، وی به عنوان معاون وزیر دفاع دولت "موشه شارت" انتخاب شد. "شارت" در این زمان تلاش داشت به صورت پنهانی با مصر ناصری ارتباط برقرار کند اما نهادهای نظامی و اطلاعاتی اسرائیل خودسرانه در روند انجام آن کارشکنی ‌کردند. شیمون پرز به همراه "موشه دایان" از جمله این نظامیان بودند. کارشکنی ‌های ایشان به رسوایی "لاون افر" منجر شد، "لاون"، نام وزیر دفاع وقت بوده که از ماجرای نافرمانی نظامیان تحت فرمانش اطلاعی نداشت. به همین دلیل پرز مجبور شد در سال 1965 م، از دولت کناره ‌گیری کند. او، "دایان" و "بن گوریون" از حزب "ماپای" کناره ‌گیری کردند و حزب دیگری با نام "رافی" تاسیس نمودند و پرز معاون دبیر کل حزب شد. این حزب سپس در ائتلاف با حزب "ماپای"، حزب چپ ‌گرای "اتحاد" را تشکیل داد. 
پس از استعفای "گلدا مایر" در سال 1974، پرز به منظور تشکیل دولت با "اسحاق رابین" به رقابت برخاست که شکست خورد، به‌ رغم شکست وی از رابین در انتخابات درون حزبی سال 1977 م، پرز توانست پس از استعفای رابین از سمت نخست وزیری به علت رسوایی مالی صورت ‌گرفته از سوی همسرش، از 22 آوریل سال 1377 تا 21 ژوئن همان سال، پست ریاست حزب "اتحاد" را در اختیار بگیرد. 
ریاست پرز بر حزب اتحاد اولین شکست را در انتخابات عمومی برای این حزب رقم زد، پرز در انتخابات سال 1981 م، نیز حزب را رهبری کرد اما اتحاد بازهم شکست دیگری را تجربه نمود. در سال 1984 م، حزب گرچه در انتخابات پیروز شد اما کرسی‌ های لازم برای تشکیل دولت را به دست نیاورد. بدین ترتیب حزب "اتحاد" با حزب "لیکود" به ریاست "اسحاق شامیر" برای تشکیل دولت ائتلاف کرد و مقرر شد نخست وزیری پرز و "شامیر" به صورت چرخشی انجام شود. در مرحله نخست، پرز از 13 سپتامبر سال 1984 تا 20 اکتبر سال 1986 نخست ‌وزیر شد. عملکرد پرز در این دوران در سال 1986 م، در سفری به "مراکش"، به گفت‌وگوهای رسمی با "شاه حسن دوم" در "ایگران" پرداخت و در آن مدت نیروهای اسرائیلی از اغلب مناطق اشغالی جنوب لبنان (در تهاجم سال 1982) عقب ‌نشینی کردند. از جمله دست ‌آوردهای وی بهبود وضع اقتصادی و کنترل تورم بود که در دوران حکومت حزب لیکود به 400 درصد رسیده بود. 
در سال 1988 م، حزب "اتحاد" به ریاست پرز بازهم در انتخابات شکست خورد اما در ائتلاف با حزب "لیکود" برای تشکیل دولت به نخست وزیری "شامیر" شرکت داشت، و پرز معاون نخست وزیر شد اما حزب در سال 1990 دولت ائتلافی را ترک کرد. احزاب چپ بعدها در قالب حزب نوپایی به نام حزب "کارگر" حیات خود را ادامه دادند، پرز گرچه از سال 1990 رهبر اپوزیسیون در "کنست" بود، اما در اولین رقابت درون حزبی برای ریاست حزب کارگر در سال 1992 از "اسحاق رابین" شکست خورد. لازم به ذکر است، در زمان نخست وزیری "ایهود اولمرت"، در سال 2006 م، پرز مقام معاون نخست وزیر را برعهده گرفت. 
پس از ترور "رابین" در نوامبر سال 1995، پرز مجددا از نوامبر سال 1995 تا 18 ژوئن سال 1996 میلادی، نخست وزیر موقت اسرائیل شد، وی که همزمان وزیر دفاع اسراییل نیز بود، دستور حمله به مواضع حزب الله در جنوب لبنان را صادر کرد. در جریان این عملیات که به "خوشه های خشم" شهرت یافت، بمباران ساختمان نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در لبنان در روز 18 آوریل سال 1996 و مرگ 106 غیرنظامی که عمدتا زن و کودک بودند و به این ساختمان پناه برده بودند، چهره شیمون پرز را مخدوش کرد. همین امر موجب شکست وی در مقابل "بینامین نتانیاهو" از حزب "لیکود" در انتخابات پارلمانی سال 1996 شد که وی را باز هم از رسیدن به نخست وزیری بازداشت. 
به ‌رغم شکست‌های متعدد، پرز حضور خود را در عالم سیاست اسرائیل حفظ کرد، وی از 14 ژولای سال 1992 تا 22 نوامبر سال 1995 م، به عنوان وزیر امور خارجه کابینه "رابین" فعالیت خود را آغاز کرد و در این زمان بود که بدون اطلاع "رابین" و به صورت پنهانی، مذاکرات "صلح اسلو" را با مقامات "سازمان آزادی‌ بخش فلسطین" آغاز کرد. "رابین" گرچه بعدا از این ماجرا اطلاع یافت، اما با روند مذاکرات مخالفتی نکرد و توافق "اسلو" در سال 1993 منجر به اعطای جایزه صلح نوبل به "رابین"، "عرفات" و شیمون پرز به‌ طور مشترک شد.  پس از چندی پرز در سال 1997 م، از ریاست حزب "کارگر" کناره ‌گیری کرد و در کابینه "ایهود باراک"، در سال 1999 م، به پست وزارت توسعه منطقه ‌ای اکتفا کرد. پس از آن در سال 2000 به رقابت با "موشه کاتساو" برای احراز پست ریاست جمهوری اسرائیل پرداخت اما شکست دیگری را تجربه کرد. وزیر خارجه در کابینه شارون به دنبال شکست "باراک" از "آریل شارون" در انتخابات نخست وزیری سال 2001 م، پرز به صحنه بازگشت و در مقام رئیس حزب "کارگر" به دولت "شارون" پیوست و پست وزارت خارجه را از 7 مارچ سال 2001 تا 2 نوامبر سال 2002 م، احراز کرد. او هم چنین در سال 2004 یک بار دیگر حزب "کارگر" را وارد ائتلاف با دولت "شارون" کرد. آخرین اقدام مهم پرز ترک حزب کارگر در سال 2005 و پیوستن او به حزب تازه تاسیس "کادیما" برای حمایت از طرح "شارون" به منظور خروج از نوار غزه بود. 
شیمون پرز در سال 2006 میلادی، پس از فرو رفتن "آریل شارون" به کما، به حزب "کادیما" پیوست و پس از کناره گیری "موشه کاتساو" به دلیل رسوایی اخلاقی، در نهایت در 15 ژوئیه سال 2007 م، به عنوان رییس جمهور از سوی پارلمان انتخاب و در "کِنِسِت" اسرائیل سوگند یاد کرد و تا 10 ژوئن سال 2014 م، در این سمت باقی ماند. آخرین حضور سیاسی وی در نقش رییس جمهوری اسراییل، سفر به واتیکان به همراه محمود عباس، رییس تشکیلات خودگردان فلسطینی و کاشتن یک درخت زیتون در باغ واتیکان برای رسیدن به صلح بود. شیمون پرز پس از بازگشت از این سفر گفت: "مطمئنم که تا پایان عمرم، صلح را با چشم خواهم دید حتی اگر ناچار باشم یکی دو سال بیشتر عمر کنم." قطعا از این پس، شیمون پرز در نقش رییس جمهوری اسراییل در انتظار این صلح نخواهد بود. این درحالی بود که از شیمون پرز بعنوان یک دولتمرد اسرائیلی که از برقراری صلح میان اسرائیل و فلسطینیان حمایت می کند نام برده می شد. 
اواخر دسامبر سال 2007 میلادی شیمون پرز رییس جمهور وقت رژیم صهیونیستی به خاطر کشتار فلسطینیان در کفر قاسم که بیش از 50 سال پیش اتفاق افتاده بود، عذر خواهی کرد. پیش از این نیز اعضای رژیم صهیونیستی به صورت فردی از این واقعه ابراز تاسف کرده بودند. سال 1956 نیروهای صهیونیستی، با هماهنگی استعمارگران فرانسوی و انگلیسی بر روی فلسطینیان غیر نظامی شهر کفر قاسم آتش گشودند و 48 شهروند فلسطینی را به قتل رساندند. آنطور که منابع اسراییلی واقعه را گزارش کرده اند، در آن زمان سربازان رژیم اشغالگر قدس برروی کارگران فلسطینی غیر نظامی که بی خبر از منع عبور و مروری که صهیونیستها وضع کرده بودند، از کار خود از مزارع زیتون باز می گشتند، آتش گشودند. گفتنی است این واقعه تنها یکی از جنایتها و کشتار اسراییلیها در این مناطق است. قانا، دیر یاسین، صبرا و شتیلا و ... نیز شاهد جنایات و قصابی های اشغالگران اسرائیلی بوده اند. 
در آستانه فرا رسیدن نوروز سال 1388، شیمون پرز، در یک پیام ضبط شده رادیویی در اقدامی نادر برای مردم ایران پیام تبریک سال نو فرستاد. در این پیام ضبط شده، پرز فرهنگ باستانی ایران را ستوده و بر بازگشت «ملت شکوهمند ایران» به جایگاه برحقش در میان ملل توسعه یافته تاکید کرده و مدعی شده بود که آنان بدون رهبران سازش ناپذیرشان شادتر و آسوده تر خواهند بود. پرز در این پیام تبریک نوروزی که روز جمعه 29 اسفند سال 1387 ه.ش، از بخش فارسی "رادیو اسراییل" پخش و با پیام ویدئویی "باراک اوباما" رئیس جمهور آمریکا به ایرانیان همزمان شده بود، با بیان اینکه آغاز نمادین یک سال جدید و بهار زمان مناسبی برای مردم ایران است تا روابط بین المللی را بهبود بخشند گفت: در شب سال نو، از طرف ملت کهن یهود از مردم با عظمت ایران می خواهم و تاکید می کنم که جایگاه ارزشمند خود را در میان ملل جهان ِ روشن اندیش احیا کنند. پرز در این پیام از "پیوندهای صمیمانه ای" سخن گفت که «روزگاری در میان دو کشور تحت زعامت شاه  طرفدار ایالات متحده آمریکا وجود داشته و آرزو کرد بار دیگر آنها در صلح زندگی کنند!» در تبریک پخش شده، پرز مردم ایران را خطاب قرار داد و گفت: «روابط ما با ملت ایران روزهای خوشی را تجربه کرده بود ، حتی در دوران جدید ما تجاربمان را در زمینه کشاورزی، صنعت، توسعه علوم و پزشکی در اختیار شما قرار دادیم و ما با شما بهترین روابط ممکن را داشتیم.» وی افزود: «روابط دیپلماتیک ما در پی خواست های رهبران معاصر سرزمین شما برای اقدام علیه دولت و مردم اسراییل، در  پایین ترین سطح است، اما اطمینان دارم که روزی که خیلی دور نیست، روابط و همکاری های مناسبی برای رفاه ملت هایمان و بهبود آینده مشترکمان  شکوفا خواهد شد.» پرز تمامی پیام تبریک اش را به زبان عبری بیان کرد، اما سخنانش را با عبارت تبریک آمیز نوروزی و به زبان فارسی به پایان برد:«نوروزتان پیروز، هر روزتان نوروز.» تحلیل روزنامه هاآرتص از پیام تبریک پرز به دنبال انتشار پیام تبریک نوروزی پرز خطاب به ایرانیان، روزنامه اسرائیلی "هاآرتص" در این باره نوشت: پرز به برنامه بحث انگیز غنی سازی اورانیوم ایران نیز اشاره کرد، و ابراز نظر کرد بودجه چنین برنامه هایی بهتر است در جاهای دیگری هزینه شود. پرز خطاب به ایرانیان گفته است که شما نمی توانید بچه هایتان را با اورانیوم غنی شده سیر کنید، آنها نیازمند غذایی واقعی هستند. نمی شود پول ها برای غنی سازی اورانیوم هزینه شود و به کودکان گفته شود کمی گرسنه و بی سواد بمانند! واکنش پرز به انکار هولوکاست از سوی محمود احمدی نژاد همزمان با پخش پیام تبریک پرز مصاحبه ای از وی پخش شد، که رئیس جمهور رژیم صهیونیستی چهره دیگرش را نیز عیان کرد. او با لحن خشنی نسبت به ایرانیان و رهبران ایران، انقلاب اسلامی را کار «افراطیون مذهبی» خواند و افزود: «ایران کشوری ثروتمند با فرهنگی غنی است، از یک سو به ایران برای تاریخش با ستایش می نگرم و از دیگر سو به خاطر آنچه برایش اتفاق افتاده برایش تاسف می خورم!» از طرفی در بخش هایی از این مصاحبه، پرز به انکار هولوکاست از سوی محمود احمدی نژاد رئیس جمهور کشورمان اشاره کرده و افزوده است: «از کی او متخصص در امر هولوکاست ِ یهودیان شده است؟ آیا او در آشوریتس بوده؟ او چه می داند!؟ هر روز او نطق می کند و نطق می کند، آنها نمی توانند ما را به سرعت از بین ببرند.» 
شیمون پرز، طی مصاحبه ای با روزنامه بریتانیایی "دیلی تلگراف" در ژوئن سال 2013 میلادی، با تاکید بر ضرورت مذاکرات بین تهران و تل آویو و خصومت فعلی بین دو کشور گفت: «اسرائیل هیچگونه دشمنی با ایران ندارد و کورش کبیر، پادشاه یزرگ ایران، اولین پادشاهی بود که یهودیان را از بردگی در بابل رها کرد و آنها را بار دیگر به سرزمین شان باز گرداند و از یهودیان ایران نیز خواست که به "ارض اسرائیل" مهاجرت کنند، پس وی اولین صهیونیست جهان بود.» وی در ادامه این مصاحبه بدون اشاره به تهدیدهای گاه و بیگاه رژیم صهیونیستی مبنی بر حمله به ایران، افزوده: «رهبران حکومت فعلی اسلامی ایران تمام هم و غم خود را بر روی ساخت بمب اتم متمرکز کرده اند تا کشور یهودی را از صفحه جهان محو کنند، اصلا نمی دانم که به چه نتیجه ای خواهند رسید؟ در صورتی که اسرائیل هیچ کشور یا طرفی را تهدید نکرده و نمی کند، اما آنها همواره ما را تهدید به نابودی می کنند.» وی در پاسخ به این سؤال که آیا ایران و اسرائیل می توانند وارد مذاکره مستقیم شوند گفت: «چرا که نه، ایرانیان دشمن ما نیستند و ما بر علیه آنها نیستیم».وی در ادامه تاکید کرد که هیچ نفرتی از ایرانیان ندارد. گفتنی است روزنامه انگلیسی "تلگراف" در حاشیه این مصاحبه، ادعای مضحکی را نیز مطرح کرده و نوشته است: «در اوج جنگ ایران و عراق، مهندسان و تکنیسین های اسرائیلی به ایران می رفتند و هواپیماهای جنگی این کشور را تعمیر می کردند.» 
شیمون پرز، در مصاحبه ای با روزنامه مکزیکی "اکسلسیر" در نوامبر سال 2013 م، در خصوص مرگ "یاسر عرفات" مدعی شد: "من بر این باور نیستم که یاسر عرفات، با سم کشته شده باشد و نظریه‌های ارائه شده در این خصوص را تایید نمی‌کنم. اگر کسی می‌خواست از دست عرفات خلاص شود، بسیار راحت‌تر بود که وی را با گلوله بکشد." لازم به ذکر است، تا دهه دوم قرن 21 میلادی، به صورت قطعی دلایل مرگ یاسر عرفات مشخص نشده و تعداد بسیاری از فلسطینی‌ها بر این باور بودند که رژیم صهیونیستی با تبانی با برخی اطرافیان عرفات، وی را مسموم کرد. هم چنین کارشناسان فرانسوی، سوئیسی و روسی نیز نوامبر سال 2012 میلادی آزمایش‌هایی را بر روی جسد و وسائل شخصی عرفات انجام دادند. از طرفی کارشناسان سوئیسی اعلام کردند که نتایج تحقیقات با فرضیه مسموم شدن یاسر عرفات با ماده پولونیوم مطابقت دارد و این نظریه را تایید می‌کند، اما آن‌ها به صورت قطعی تاکید نکردند که علت مرگ وی مسمومیت با این ماده سمی بود. 
شیمون پرز طی مصاحبه‌ ای با روزنامه آمریکایی "هافینگتون ‌پست"، بعد از دریافت مدال طلای کنگره در واشنگتن در اواخر ژوئن سال 2014 م، تصریح کرد که شبکه داعش که در حال پیشروی در عراق و سوریه هستند، در حلا تغییر محاسبات سیاسی در خاورمیانه هستند. وی مدعی شد: «اسرائیل دیگر تهدید چشمگیری برای اکثر اعراب خاورمیانه نیست. تاکنون، شاید از نظر بسیاری از اعراب، اسرائیل اولین مشکل آنها به حساب می‌آمد، امروز، آنها مجبورند که آشکارا بگویند که مشکل اصلی اعراب و ما، بی‌اعتمادی دو طرفه نیست بلکه مشکل واقعی تروریسم است که خطر مشترکی برای آنها و ما است.» پرز ادامه داد که با دشمن جدید مشترک میان اعراب و صهیونیست‌ها، فرایند صلح باید هرچه سریعتر آغاز شود و گفت: ما باید منافع مشترک را که تعداد آن زیاد است و قبلاً اینچنین نبود را در نظر بگیریم. وی هم چنین خواستار ایجاد یک ستاد کاربردی از کشورهای عربی و اسرائیل برای مبارزه با خطر مشترک داعش شد و گفت: "تروریست‌ها در حال تخریب جهان عرب هستند و بزرگترین خطر برای جهان عرب به حساب می‌آیند، آنها همچنین بزرگترین خطر برای ما به حساب می‌آیند. ما باید با آنها مبارزه کنیم و آنها را متوقف کنیم. این ستادها باید کاربردی و نه ارضی باشد. زیرا حماس یا دیگر تروریست‌ها یک مکان خاص ندارند، آنها به مرزها احترام نمی‌گذارند، آنها به قانون احترام نمی‌گذارند، آنها سیار هستند." پرز که به طور مستقیم هرگز اسم داعش را نیاورد گفت: "ما باید با آنها در تمامی نقاط مبارزه کنیم، هرجایی که هستند آنها را مورد پیگرد قرار دهیم و هر آنچه که می‌توانیم را قبل از آنکه مردم را بکشند، انجام دهیم. وی گفت که خاورمیانه وارد مرحله جدیدی از تاریخ شده است و به حالت اول بازنمی‌گردد و تصریح کرد: آینده همینجاست. شما شاهد بخشی از آینده که نابودی خاورمیانه است. یک کشور بعد از یک کشور دیگر سقوط می‌کند. نیاز است که یک خاومیانه جدید به وجود آوریم. خاورمیانه باید تغییر کند زیرا جهان تغییر کرده است و به جای جناح‌های مخالف که اغلب علیه یکدیگر مبارزه می‌کنند، هم‌اکنون ما شبکه‌ای از تروریست‌ها داریم که تلاش می‌کنند همه چیز را تخریب کنند. آنها دو نفر نیستند بلکه صدها نفرند.آنها زمینه مشترک ندارند و آینده مشترک ندارند." 
اواخر دسامبر سال 2014 م، شیمون پرز، در نشستی که توسط انجمن غذایی با موضوع مساعدت به مردم فقیر اسرائیل! در مرکز "بیرس السلام" برگزار شد، در سخنانی از سیاست های مالی و اقتصادی بنیامین نتانیاهو نخست وزیر وقت این رژیم انتقاد کرد و گفت: "نتانیاهو باید بداند از طریق سخنرانی نمی تواند کودکان گرسنه و افراد سالخورده فقیر را سیر کند." انتقاد شیمون پرز در حالی مطرح شده، که سازمان صهیونیستی "لتیت" پیش از آن از 2 و نیم میلیون صهیونیستی که زیر خط فقر به سر می برند پرده برداشته بود. رسانه های عبری این سخنان شیمون پرز را متوجه بنیامین نتانیاهو دانستند چرا که وی اعلام کرده بود که به کابینه خود دستور داده است تا میزان حداقل حقوق کارگران در این رژیم به سقف 5 هزار شیگل برسد. شیمون پرز در سخنرانی خود در این زمینه افزود: «این گزارش به مثابه دادخواستی برضد یکایک ماست، از این رو از احزاب سیاسی می خواهم موضوع رسیدگی به فقر را در اولویت برنامه های انتخاباتی خود قرار دهند.» 
از آنجا که انتشار خبر درگذشت ملک عبدالله، پادشاه عربستان سعودی با برگزاری نشست مجمع جهانی اقتصاد در 23 ژانویه سال 2015 م، در شهر داووس سوییس همزمان شد، شیمون پرز، بعد از پایان این جلسه درباره درگذشت ملک عبدالله اظهار تاسف کرده و گفت: «این یک فقدان واقعی برای خاورمیانه و برای صلح در این منطقه است. او رهبری با تجربه و پادشاهی دانا بود.» پرز با اشاره به ابتکار صلح عربی که در سال 2002 میلادی مطرح شد گفت: «ملک عبد الله رهبری خبره و پادشاهی خردمند بود و شجاعت مطرح کردن طرح صلح خاورمیانه را داشت.» 
شیمون پرز کتاب هایی را تالیف کرده که مهمترین انها عبارتند از: -مرحله (گام) بعد (The Next Step)، در سال 1965 م -زنجیر داوود (David's Sling)، در سال 1970 م -فردا اکنون است (And Now Tomorrow)، در سال 1978 م -با این مردان: هفت بنیانگذار دولت اسرائیل (From These Men: seven founders of the State of Israel)، در سال 1979 -خاطرات حمله به انتبه (Entebbe Diary)، در سال 1991 م -خاطرات خاورمیانه (The New Middle East)، در سال 1993 م -مبارزه برای صلح:  خاطرات (Battling for Peace: a memoir)، در سال 1995 م -برای آینده اسرائیل (For the Future of Israel)، در سال 1998 م -سفر خیالی:  با تئودور هرتسل در اسرائیل (The Imaginary Voyage: With Theodor Herzl in Israel)، در سال 1999 م -زندگی سیاسی: بن گوریون (Ben Gurion: A Political Life) 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۵۱:۱۷

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۵۱:۲۰

شیمون پرز

خلاصه زندگی نامه

 شیمعون پرزکی، معروف به شیمون پرز، ملقب به کودک کش، از سیاستمداران نسل اول رژیم صهیونیستی و مهم ‌ترین چهره‌ حزب کادیما که به عنوان نهمین رئیس جمهور اسرائیل و به مدت 7 سال ریاست اسراییل را بر عهده داشت. 

درخت واره
ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع