سانتیاگو رامون کاخال (Santiago Ramón y Cajal) در 1 می 1852 در اسپانیا متولد شد. پدرش یک پزشک و استاد آناتومی بود. در کودکی بخاطر کسب نتایج ضعیف مجبور شد تا مدرسه‌اش را بارها تغییر دهد. سانتیاگو در کودکی بشدت به نقاشی و هنر و ورزش ژیمناستیک علاقه داشت ولی این حوزه‌ها برخلاف میل پدرش بودند و پدرش هیچگاه وی را در این حوزه‌ها تشویق به ادامه راه نکرد.با تلاش پدرش به رشته پزشکی علاقه مند شد و دکترای خود را از دانشگاه مارید دریافت کرد. کاخال در سال 1906 موفق به دریافت جایزه نوبل شد.وی در 82 سالگی درگذشت. 
در تابستان سال 1968 پدر سانتیاگو سعی کرد تا با توضیح مسائل پزشکی و تشریح آناتومی بدن انسان سانتیاگو جوان را به رشته پزشکی ترغیب کند که البته کشیدن ساختار استخوان بندی بدن انسان تاثیر خود را گذاشت و سانتیاگو بسوی پزشکی گرایش پیدا کرد و سرانجام تحصیلات تکمیلی را در رشته پزشکی در دانشگاه "زاراگوزا" همان دانشگاهی که پدرش در آنجا تدریس می‌ کرد، آغاز کرد و در سال1873 نیز فارغ التحصیل شد. بعد از فارغ التحصیلی به عنوان پزشک به خدمت ارتش اسپانیا درآمد. برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی وارد دانشگاه مادرید شد و درسال 1877 موفق به دریافت دکترای خود شد. 
در خلال سال‌های 1874 الی 1875 سانتیاگو رامون کاخال در ماموریت ارتش اسپانیا در کوبا حاضر بود و به مبارزه با بیماری‌های مالاریا و سل پرداخت. در همین دوران بود که وی تجربیات گرانبهایی در مقابله با بیماری‌های مسری کسب کرد. بعد از پایان ماموریت نظامی خود در کوبا به اسپانیا بازگشت. 
رامون کاخال در سال 1883 کرسی آناتومی تشریحی دانشکده پزشکی "والنسیا" را به دست آورد و در همان جا تحقیقاتش را در خصوص "پاتولوژی التهاب‌های بیماری وبا" آغاز کرد که در آن دوران تبدیل به یک بحران شده بود. او در 1887 به بارسلون رفت و به عنوان استاد در کرسی "بافت ‌شناسی" در دانشکده‌ پزشکی دانشگاه "بارسلون" مشغول شد.  
سانتیاگو کاخال در 1888 مکانیسم‌های ریخت‌ شناسی و روندهای اتصالی یاخته های عصبی در ماده‌ خاکستری مغز را کشف کرد. نظریه‌ او در سال 1889 در کنگره انجمن آناتومی آلمان که در "برلین" بر‌گزار شد، مورد پذیرش قرار گرفت.بر اساس این نظریه، که بعدها با عنوان نظریه نورونی مشهور شد و یک انقلاب در علم عصب شناسی بوجود آورد، ساختار سیستم عصبی به عنوان مجموعه‌ ای از واحدهای مستقل جدا از هم تعریف می‌ شد. وی با کشف انتهای سبدی شکل فیبرهای صعودی نشان داد که تماس میان سلول‌های عصبی از هر سو امکان پذیر نیست و تنها در شرایط خاص اتصال سلول‌های عصبی جهت انتقال پیام امکان پذیر است. 
در سال 1892، کاخال کرسی بافت ‌شناسی، آناتومی و پاتولوژی دانشگاه مرکزی مادرید را پذیرفت. و با توجه به شهرتی که بخاطر تئوری خود بدست آورده بود توانست از دولت بخواهد که آزمایشگاه پژوهش‌های زیست‌ شناسی با یک بودجه تحقیقاتی مناسب را تاسیس کند و خود از هنگام تاسیس آن در سال 1902 تا سال 1922 به مؤسسه‌ کاخال رفت و در این آزمایشگاه تا هنگام مرگ کار کرد. 
زمانی که بنیاد نوبل کاخال را به عنوان برنده جایزه نوبل برگزید، در نیمه ‌شب 6 اکتبر 1906، دکتر کاخال تلگرافی از سوئد و بنیاد نوبل دریافت کرد. در این تلگرام به او اطلاع داده شده بود که جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را به طور مشترک با "کامیلو گلژی" دریافت کرده است؛ اما دکتر کاخال این تلگراف را یک شوخی از سوی دانشجویانش تصور کرد و بدون توجه به آن به رختخواب رفت و تنها با شنیدن نام خود در خبرگزاری‌ها به عنوان برنده جایزه نوبل این موضوع را باور کرد. وی این جایزه را به خاطر تحقیقاتش بر روی دستگاه عصبی دریافت کرد. 
جایزه نوبل 1906مدال هلمهولتز در سال 1905جایزه‌ی ملی مسکو در سال 1900  دکترای افتخاری از دانشگاههای کلارک، بوستون، سوربون و کمبریج در سال 1899 
کاخال در 18 اکتبر 1934 در 82 سالگی در شهر "مادرید" اسپانیا دیده درگذشت. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۲:۲۳

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۲:۲۴

سانتیاگو رامون کاخال

خلاصه زندگی نامه

 سانتیاگو رامون کاخال، زیست شناس و عصب شناس برجسته اسپانیایی که به پدر علم عصب شناسی نوین معروف است و در سال 1906 جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را برای تحقیقاتش بر روی دستگاه عصبی دریافت کرد. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع