حافظ الدَروبى (Hafidh Al-Droubi) در سال 1914 در محله صدریه بغداد به دنیا آمد. پدرش، "حسن دروبى"، از خانواده‌اى فرهیخته و دین ‌دار بود. وی  در كودكى یتیم شد و پرورش او را عمویش برعهده گرفت. او جزو اولین هنرمندان عراقی است که برای آموزش هنر وطن را ترک و تحصیلات هنری خود را از آکادمی رئال واقع در "رم" آغاز کرد. وی در سال 1936 به عراق بازگشت و این آموزش ها را از سال 1946 در "گولداسمیت"، از مؤسسات وابسته به دانشگاه لندن، پی گرفت که تا سال 1950 به طول انجامید، سپس به بغداد بازگشت تا در "معهد و اكادیمت الفنون‌الجمیلت "به معنای" مؤسسه و دانشكده هنرهاى زیبا"، كه بعدها رئیس آنجا شد، نقاشى تدریس كند. در كنار حافظ دروبى، "جواد سلیم" و "فائق حسن" نیز از پیشگامان هنر مدرن عراق محسوب می ‌شدند. پیرامون این سه تن گروهى از هنرمندان جوان حلقه زده بودند تا دیدگاهها، ویژگیها و روشهاى آنان را در میان خود منتشر كنند. از آثار معروف او تابلویى با موضوع تمدن آشورى و بابلى است كه در فرودگاه بغداد قرار دارد. از وى دو پسر باقى ماند. وی سرانجام  در سال 1991 در گذشت. 
حافظ الدروبی در نوجوانى با نقاشى آشنا شد و در دوره تحصیلات ابتدایى مورد توجه آموزگار نقاشی اش، "عبدالكریم محمود"، قرار گرفت. دومین معلم او، "شوكت رسام"، نمونه‌هایى از نقاشیهاى یونانى را از اروپا آورده بود تا به یارى آنها سبكهاى نقاشى اروپایى را به لحاظ تبارشناسى و مضمون تدریس كند و دروبى از طریق وى با تاریخ هنر و شرح‌ حال هنرمندان جهان آشنا شد. شرکت در نمایشگاه عمومی و اعزام به ایتالیا حافظ الدروبی در سال 1931، در هفده سالگى، همراه با هنرمند پیش ‌گام "جواد سلیم"، كه او نیز شاگرد شوكت رسام بود، در نمایشگاهى عمومى شركت كرد و سال بعد اولین نمایشگاه انفرادى و در سال 1936 نمایشگاهى از تابلوهاى امپرسیونیستى خود را برپا داشت. سپس او و نقاش دیگر، "عطا صبرى"، براى تحصیل نقاشى به ایتالیا اعزام شدند و سه سال در آنجا اقامت گزیدند؛ اما، با وقوع جنگ جهانى دوم، پیش از اتمام تحصیلات هنرى خود، ناگزیر به بغداد بازگشتند. شرکت در اولین انجمن هنری در عراق درسال 1941، "جمعیت اصدقاء الفن" به معنای "جمعیت دوستداران هنر"، كه اولین انجمن هنرى در نوع خود در عراق بود، تشكیل شد و دروبى یكى از شركت ‌كنندگانِ نخستین نمایشگاه و عضو اصلى انجمن بود. او در سال 1942 نخستین كارگاه نقاشى آزاد را در عراق بنیان نهاد. تشكیل این كارگاهِ نقاشى نقطه عطفى در هنر معاصرِ عراق شمرده می ‌شد. در این كارگاه از اعضا می‌ خواستند با الهام از مناظر طبیعى و انسانى كشورشان، براساس سبكهاى جهانىِ نقاشى، كار كنند. دروبى در این فراخوان از دیگر همكارانش پیشى گرفته بود. 
دروبى در سال 1953 انجمن "جماعت الانطباعیین "به معنای"امپرسیونیستها" را بنیان نهاد. این انجمن در واقع بازتاب انجمن معروف امپرسیونیستى فرانسوى بود. هنرمندان جوانى كه در اطراف دروبى گرد آمده بودند، مانند "حیات جمیل"، "حافظ مظفر نواب"، "عبدالامیر قزاز" و كسانى كه بعدآ به این انجمن پیوستند، بیشتر شیفته شخصیت كولی ‌وار دروبى، یعنى عشق به موسیقى و طبیعت، بودند تا به آراى او درباره هنر، و با وجود انتسابشان به این گروه، نقاشیهایى كه مؤید امپرسیونیست بودن آنان باشد، وجود نداشت. 
دروبى در سى سال آخر عمرش پیرو كوبیسم، به روش خودش، بود، اما گرایش اولیه‌اش موجب شده بود كه او را امپرسیونیست بدانند. در روش خاص او، كوبیسم عملا وارد كار او نمی ‌شد بلكه وى نقاشیهاى خود را براساس یک تركیب هندسى می‌ ساخت كه اجزاى موضوع در لابه‌لاى تركیب ‌بندیهاى آن پراكنده می‌ شد. 
دروبى علاقه بسیارى به موضوعات بومى داشت. مناظر طبیعى و انسانى همواره الهام‌ بخش وى بود. او درباره زیبایى، نه تنها در آنچه ترسیم می ‌كرد بلكه در آنچه می‌ دید، لذت ‌گرا و حس ‌گرا بود. مردم، كوچه‌ها، قهوه‌ خانه‌ها، و بافت معمارى بغداد و روح و احساس حاكم بر آن شهر، در همه نقاشیهاى او دیده می‌ شود. نقاشیهاى او كوششى است براى تحكیم آگاهى همشهریان بغدادی‌اش نسبت به خود و دنیاى خارجشان. بدین ‌سبب، نقاشیهاى دروبى اسنادى زیبا با مضمون تاریخى و دربرگیرنده ارزشهایى اجتماعى و اخلاقى است كه امروزه شاید فقط خاطرات محسوب شوند. 
حافظ الدروبى درسال 1368 ش برابر با سال 1989 در لندن درگذشت. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۳:۳۹

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۳:۴۰

حافظ الدَروبى

خلاصه زندگی نامه

 حافظ الدَروبى، از چهره های برجسته هنر معاصر و از پیشگامان نقاشى مدرن در عراق که بنیانگذار انجمن جماعت الانطباعیین بود. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع