جیمز براون، در 3 می سال 1933 در شهر "بارنول" در ایالت "کارولینای جنوبی" واقع در ایالت متحده آمریکا به دنیا آمد. وی مانند بسیاری از سیاهپوستان آمریکا در محیطی پر از فقر رشد کرد. جیمز براون در همان دوران نوجوانی به جرم دزدی مسلحانه به چهار سال زندان محکوم شده و در همان زندان با موسیقی "گاسپل" (موسیقی مذهبی سیاهپوستان)، آشنا شد و با "بابی بیرد" و گروه Famous Flame دست به همکاری زد. صدای منحصر به فرد جیمز بروان، به گوش یکی از تهیه‌کنندگان موسیقی در آن دوران رسید، که او را در سال 1956 در انتشار نخستین ترانه معروف براون به نام Please please please همراهی کرد. جیمز براون برخلاف بسیاری از موزیسین‌های سیاهپوست آن دوران از مغز مقتصدی نیز برخوردار بود و در ازای زحماتش حاضر نبود که به دریافت چند دلار ناقابل اکتفا کند. به همین خاطر بود که خودش دست به تاسیس شرکتی برای تولید و پخش کارهایش زد، امری که در آن سال‌ها در آمریکا با توجه به تفکیک نژادی حاکم در این کشور اقدامی جسورانه بود. در سال 1965 بود که شهرت جیمز براون با ترانه فراموش‌نشدنیThis is a Man’s  World بر سر زبان‌ها افتاد و این موفقیت در سال 1970 با ترانه مشهور Sex machine دو چندان شد. سرانجام جیمز براون، مشهور به پادشاه فانک، در 25 دسامبر سال 2006 در آتلانتا مرکز ایالت جورجیای آمریکا درگذشت. آقای دینامیت این خواننده آمریكایی كه یكی از دوستان "مایكل جكسون" بود، در هنگام اجرای موسیقی روی سن به حدی پرانرژی بود، كه هوادارانش به او لقب "آقای دینامیت"  داده بودند. 
جیمز، در 4 سالگی به امید خویشاوندان و دوستان رها شد و در کوچه و خیابانهای منطقه نه چندان خوشنام "آگوستا"، "جورجیا" راه و رسم زندگی را آموخت. به گفته خودش :"دلم میخواست کسی باشم". در هفت سالگی، در یک محله ای که هیچ خوشنام نبود، کفش واکس می زد و می رقصید. جیمز براون، در شانزده سالگی، به اتهام تلاش برای دزدیدن یک اتومبیل، به 8 تا 16 سال زندان محکوم شده، اما بعد از سه سال بخشوده شد و درپی آزادی از زندان، فعالیت هنری جدی را با پیوستن به یک گروه آواز کلیسایی ادامه داد. در سال 1949، به دلیل سرقت از اتوموبیلها، سه سال و نیم در "دارالتادیب" بوده و در طی این مدت با "بابی بیرد" (موسیقیدان آمریکایی) آشنا شد. 
خانواده بابی بیرد، جیمز را در میان خود پذیرفتند، وی به گروه موسیقی "گاسپل" بابی بیرد پیوست. این گروه به زودی سبک خود را به "آر ان بی" و نام خود را به "فیموس فلیم" تغییر داده و به تدریج راه ترقی و خلاقیت را پیمود . علی رغم خارج شدن های مقطعی از دنيای موسيقی و بعنوان مثال، ورود به عرصه رقابتهای بوکس، او در اواسط دهه 1950، با گروه موسيقی جيمز براون ريويو، مشهورشد. دورانی که در سال، تا 350 روز کار کرده و همه او را بعنوان يکی از پرکارترين هنرمندان می شناختند. سختگیری براون برای رسیدن به موفقیت جیمز در آن دوران گرچه درآمد چندانی نداشت، اما اعتقاد داشت که روی صحنه، هنرمند برای مردم کار می کند و نباید بخاطر درآمد کم، از کیفیت کار خود بکاهد. او در مورد رفتار اعضاء گروه خود نیز بسیار سختگیر بود و آنها را بخاطر دیر حاضر شدن در محل کار، پوشیدن لباسهای کثیف، یا بد نواختن موسیقی جریمه می کرد. اما همین سختگیری باعث شد تا جیمز در اوایل دهه 1960 در سالن معروف "آپولو"، در محله "هارلم"  نیویورک، که بعنوان کعبه موسیقی سیاهپوستان شناخته شده، برنامه ای را اجرا کند. جمیز در کنا گروه فیموس فلامز جیمز، در بیست سالگی‌ با گروه "فیموس فلامز" فعالیت‌هایش را آغاز كرده و دیری نگذشت كه به چهره‌ای افسانه‌ای در حوزه موسیقی تبدیل شد. وی طی حیات هنری‌اش بیش از پنجاه آلبوم منتشر كرد كه در تیراژ میلیون‌ها نسخه به فروش رفته‌اند. پرکارترین مرد در حرفه نمایش جیمز براون از سال 1956، زمانی که اولین ترانه موفق خود "لطفا لطفا لطفا" را منتشر کرد تا میانه دهه 70، به اجرای تورهای متعدد در سراسر امریكا، کنسرتها و ضبط و انتشار ترانه های تازه پرداخت، تا جایی که "پرکارترین مرد در حرفه نمایش" لقب گرفت. 
ذهنیت شورشی، ریتمهای انقلابی جیمز براون و صدای منحصر به فرد، او را به یکی از مهمترین بنیانگذاران موسیقی سول، فانک و در نهایت دیسکو و رپ و هیپ هاپ تبدیل کرد. حمایت از فقرا جیمز براون با پایه گذاری سبک موسیقی فانک، نبوغ خود را نشان داد و ثروت هنگفتی کسب کرد. اما در عین حال با کمک به فقرا و حتی فرستادن پول به آفریقا، نشان داد که زندگی پیشین خود را از یاد نبرده است. کاهش محبوبت بروان در دهه 70، همزمان با ورود به دیسكو، از محبوبیت این خواننده كاسته شده، اما او توانست در 1985 با اجرای چند ترانه موفق، محبوبیت از دست رفته خود را بازیابد. 
جیمز براون که یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین چهره‌های سیاهپوست تاریخ موسیقی پاپ به شمار رفته، بر ستارگان سبک‌های گوناگون تأثیر گذاشته و الهام‌بخش آنان بود، از "باب مارلی" و "مایلز دیویس" گرفته تا "پرینس" و "مایکل جکسون"، بسیاری از ستاره های دهه های دوم در قرن 21،  با تآثیر از موسیقی براون فعالیت کردند و ترانه های معروف بسیار زیادی بر اساس ریتم ها و ترانه های او ساخته شد.  
انتشار آهنگ "با صدای بلند بگو من سیاهم و به آن میبالم" در سال 1968، نقطه عطفی در سربلندی نژاد سیاهان به شمار رفت. جیمز براون که از اعتماد به نفس فوق‌العاده‌ای برخوردار بوده، در زمینه احراز حقوقی برابر برای سیاهپوستان نیز فعالیت داشت. بسیاری او را نماد اعتماد به نفس سیاهپوستان دانستند و همین ترانه معروف او، بیانگر این اندیشه و جنبش است . براون در مصاحبه ای در سال 2003 ، گفت: «من به وضوح به یاد دارم که ما خود را رنگین پوست می نامیدیم و پس از این ترانه، خود را سیاه نامیدیم. این ترانه حتی به مردم آن دوره هم ثابت کرد که شعر، موسیقی و یک ترانه میتواند جامعه را تغییر دهد». جسارت بروان در پخش آثارش براون، در ازای زحماتش حاضر نبوده که به دریافت چند دلار ناقابل اکتفا کند. به همین خاطر خودش دست به تاسیس شرکتی برای تولید و پخش کارهایش زده، امری که در آن سال‌ها در آمریکا با توجه به تفکیک نژادی حاکم در این کشور اقدامی جسورانه بود. 
جیمز، طی حیات هنری‌اش بیش از پنجاه آلبوم منتشر كرده كه در تیراژ میلیونی فروش رفت با این حال بحران‌های بسیارِ زندگی براون، مثل سایه‌های شوم او را دنبال کرده، حمل مواد مخدر، درگیری با پلیس، فرار و خشونت‌های خانوادگی، باعث شده بود پرونده‌ی قضایی این خواننده سیاه شود. وی در سال 1988  به شش سال زندان محكوم شده و پس از گذشت دو سال و نیم از محكومیتش از زندان آزاد شد. همچنین در اوایل سال 2004 دستگیر و به زندان منتقل شد. اتهام او، هل دادن همسرش در هنگام دعوا در اطاق خواب‌شان بود، كه به آسیب دیدن بازوی راست و پای همسرش منجر شده بود.  
او در عرصه سياست نيز شخصيت با نفوذی بود. در سال 1968، پس از ترور "مارتين لوترکينگ"، رهبر جنبش آزادی های مدنی سياهپوستان آمريکايی، دستور صادر شد که کنسرت براون در شهر "بوستن" به طور زنده در سراسر آمريکا پخش شود. دعوت به آرامش از سوی جيمز براون، نه تنها اوضاع را قدری آرامتر کرده، بلکه موجب تشکر شخصی پرزيدنت "جانسون"، رئيس جمهور وقت آمريکا هم شد اما از سوی دیگر، اجرای برنامه برای نیروهای آمریکایی در ویتنام، انتقاداتی شدید و حتی تهدید به مرگ را نیز برای جیمز براون در پی داشت.  
براون در سال 1968 به عضویت تالار مشاهیر موسیقی "راک اند رول" درآمد و طرفداران موسیقی او از گروه های اجتماعی و كشورهای مختلف جهان بودند. براون در اواخر 1960 از سوی نشریه  100 آر "مهمترین سیاهپوست آمریكا"  شناخته شده و در سال 1985 ترانه اصلی در فیلم "راكی چهار" را خواند، كه برای آن در سال 1987 جایزه گرمی را گرفت. علاوه بر دریافت دو جایزه گرمی در سالهای 1965 و در سال 1992 به دریافت جایزه گرمی افتخاری به مناسبت یک عمر دستاورد هنری نائل شد. 
سرانجام جیمز براون، در 25 دسامبر سال 2006 در آتلانتا مرکز ایالت جورجیای آمریکا درگذشت. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۱۸:۳۸

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۱۸:۳۹

جیمز براون

خلاصه زندگی نامه

 جیمز براون، از اسطوره های موسیقی آمریكا كه "پدرخوانده موسیقی سُل"  لقب گرفته، نقشی حیاتی در تكوین این نوع موسیقی در آمریكا داشت. ترانه ای با نام  "بلندگو - من سیاهپوستم و به آن افتخار می كنم" در سال 1968 نزد سیاهپوستان آمریكا معروف و خاطره انگیز بود. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع