ایگال آلون (Yigal Allon) در سال 1918 در "کفر تابور" (منطقه مهاجر نشینی در "الجلیل" فلسطین اشغالی) در خانواده ای کشاورز متولد شد و در مدرسه کشاورزی "کادوری" تحصیل کرد. او از موسسین شهرک یهودی نشین" گینوسار" در ساحل دریاچه طبریه است که در تاسیس گروه "پالماخ" در سال 1941 مشارکت داشت و در سال 1945 رهبر این سازمان شد. آلون در جنگ 1948 اسرائیل که منجر به اشغال فلسطین شد، فرمانده تیپ "یفتاح" بود. وی در 30 سالگی فرمانده جبهه جنوبی شد ولی در پایان سال 1949 به دلیل تصمیم "دیوید بن گوریون" (نخست وزیر وقت اسرائیل) مبنی بر کنار گذاشتن رهبران حزب "ماپام" از مناصب عالی ارتش، از ارتش کناره گیری کرد. سپس آلون در دانشگاه کمبریج ادامه تحصیل داد و فعالیت های سیاسی خود را در حزب "احدوت ها عفو داه" آغاز کرد. در سال 1955 به عنوان نماینده کنست انتخاب گردید و در سال 1960 در دولت "بن گوریون" وزیر کار شد و پس از ادغام حزب ماپای (کارگر) با حزب "احدوت ها عفو داه" در سال 1965  مشاور ارشد نظامی " لوی اشکول " نخست وزیر وقت اسرائیل شد ولی در سال 1967 در اعتراض به انتصاب "موشه دایان" به وزارت دفاع از مسئولیت خود استعفا داد. "موشه دایان" سال ها از بارزترین رقیبان آلون به شمار می رفت و این دو دارای روابط خوبی با یکدیگر نبودند. آلون در سال 1968 معاون نخست وزیر و وزیر مهاجرت و جذب نیرو شد و در سال 1969 به مقام وزارت فرهنگ و آموزش منصوب گردید. وی پس از جنگ اکتبر 1973 (رژیم صهیونیستی به آن جنگ یوم کیپور (روز آمرزش) می گویند) در دولت "اسحاق رابین" وزیر امور خارجه شد. شاخص ترین فعالیت سیاسی ایگال آلون طرحی موسوم به "طرح آلون" است که در سال 1967 مطرح شد. این طرح به چگونگی مسئله برخورد با مسئله اراضی اشغالی در جنگ ژوئن اشاره دارد. سرانجام  وی در سال 1980 مرد. 
آلون از جمله یهودیان متولد فلسطین به شمار می رود که معتقدند یهودیانی که از خارج به فلسطین آمده اند فرصت های سیاسی را از آنها گرفته اند. آلون یکى از برجسته ‌ترین چهره ‌هاى حزب "عمل" یا همان "کار"(کارگر) اسرائیل و رئیس فراکسیون این حزب در پارلمان بود. به طور کلی مواضع کابینه‌ ها و احزاب صهیونیستى از سال 1967 به بعد همگى بر یک اصل یعنی یهودی سازی قدس اتفاق نظر داشتند. پیوستن به حزب احدوت ها عفوداه آلون پس از کناره گیری از ارتش در 1950 م به تکمیل تحصیلات دانشگاهی خود پرداخت و با پیوستن به حزب "احدوت ها عفوداه" فعالیت های سیاسی خود را آغاز کرد. سابقه تشکیل این حزب به سال 1919 بر می گردد که بعدها در ائتلاف با گروه رقیب حزب ماپای را تاسیس کرده بودند اما در سال 1944 با جداشدن گروه تندرو از ماپای (حزب کارگر اسرائیل) "احدوت ها عفوداه" مجددا تشکیل شد. این حزب جدید در سال 1948 با حزب "هاشومیر هاتزایر" ( ناظر جوان) متحد شده و حزب ماپای (حزب کارگران موحد) را تشکیل دادند. ولی در سال 1965 با ماپای متحد شده و در سال 1969"حزب کارگر اسرائیل" (به عبری: معراخ) را تشکیل دادند. بنیانگذاری حزب کارگر اسرائیل از شاخص ‌ترین بنیانگذاران حزب کار یا کارگر را افرادی چون "لیوی اشکول"، "گلدا مایر" و "بنحاس سابیر" (از حزب مپای)، "اسراییل گلیلی"، "ایگال آلون" و "اسحاق بن هارون" (از احدوت هعفودا) و "موشه دایان" و "شیمون پرز" (از حزب رافی) و "اسحاق رابین" نام برد. از لحاظ دیدگاه سیاسی، حزب کار مدعی صلح با فلسطینیان و کشورهای عربی است. صلح مورد نظر حزب کار مبتنی بر یافتن یک راه ‌حل میانه منطقه ‌ای هم برای سرزمین‌ های اشغالی فلسطین و هم برای بلندی ‌های جولان سوریه با استناد به قطعنامه ‌های 242 و 338 شورای امنیت سازمان ملل و البته آنطور که این حزب آنها را تفسیر می‌ کند، است. همچنین این حزب با الحاق کامل یا عقب نشینی کامل از مناطق اشغالی مخالف است. این حزب در خصوص فلسطینیان مدعی آمادگی برای مذاکره با شخصیت‌ها و تشکیلاتی از فلسطینیان است که اسرائیل را به رسمیت می ‌شناسند و با تروریسم مد نظر اسرائیل مخالف هستند. ارائه طرح آلون شاید شاخص ترین اثر سیاسی ایگال آلون طرحی موسوم به "طرح آلون" است که در سال 1967 مطرح شد. این طرح به چگونگی مسئله برخورد با مسئله اراضی اشغالی در جنگ ژوئن (سال 1967) بر اساس و خط مشی اصلی و دیدگاه حزب کار در حل مسئله اعراب و اسرائیل می پردازد. به بیانی ساده طرح آلون از مهمترین طرح‌ هاى مطرح شده در خصوص سیطره کامل رژیم صهیونیستی بر قدس اشغالی است. این طرح بعد از گذشت یک ماه از جنگ ژوئن در سال 1967 (جنگ شش روزه بین اسرائیل و اعراب که منجر به اشغال فلسطین شد) ارائه شد. طرح آلون که شهرت زیادى به دست آورد، به گونه ‌اى طرح شده بود که در آن رژیم صهیونیستی از مناطق دارای اکثریت فلسطینى نشین خلاصی یابد و مناطق دیگرى را که در آنجا فلسطینیان در اقلیت بودند، به اراضى اشغالی خود ملحق مى‌ کرد و به این ترتیب این رژیم از شهرها و مناطق فلسطینى‌ نشین خلاص می ‌شد و آنها را به اردن واگذار می ‌کرد. هرچند هيچ يک از دولت هاى تشکيل شده به وسيله حزب معراخ طرح آلون را رسما تصويب نکردند، ولى تا زمان کودتاى سياسى و به قدرت رسيدن حزب ليکود در سال 1977، طرح مذکور اساس اقدامات شهرک سازى بود. در طرح الون موارد متعددى وجود داشت، از جمله ساخت يک رشته از شهرک هاى يهودى نشين با نظارت ارتش اسراييل در امتداد دره اردن ، اطراف بيت المقدس و در جبل الخليل، احداث فورى تعدادى کوى مسکونى براى يهوديان در بخش شرقى بيت المقدس و بازسازى مسکونى يهوديان در بخش قديمى اين شهر. آلون اين مناطق را مناطق امنيتى ناميده بود و تاکيد داشت که به دلايل جمعيت شناختى نبايد شمار زيادى از اعراب به دولت اسرائيل ملحق گردند. 
پس از جنگ اکتبر 1973 آلون در دولت "اسحاق رابین" وزیر خارجه اسرائیل شد. وی در دوران تصدی وزرات خارجه به طور مستقیم با ایران در ارتباط بود. هنگامی که در نتیجه‌ بهبود مناسبات ایران و مصر، مقامات ایرانی تصمیم گرفتند که استفاده از خط لوله ایلات - اشکلون متوقف گردد و تمایل خود را به ارسال نفت خود به اروپا از راه‌های دیگری جز خط لوله‌ فوق ابراز داشتند، "ایگال آلون" به عنوان وزیر امور خارجه‌ اسرائیل دوبار در سال‌های 1353 و 1355 ش برای جلوگیری از قطع صدور نفت به آن کشور، به تهران آمد. متاقعد کردن پهلوی دوم برای تغییر سیاست های نفتی به نفع اسرائیل در اوایل 1975 حکومت محمد رضاشاه (پهلوی دوم) به اسرائیل اطلاع داد که در نظر دارد استفاده از خط لوله ایلات –اشکلون را متوقف سازد. در همان هنگام "انور سادات" نیز از اسرائیل خواست که گردنه های جدی و میتلا و چاه های نفت ابورودیس را در شبه جزیره سینا تخلیه کند. نظر به اینکه نفت سینا بخش عمده ای از نیازهای مصرفی اسرائیل را تامین می کرد توانایی اسرائیل در موافقت با تقاضای سادات بستگی به اطمینان از ادامه فروش نفت ایران به آن کشور داشت. لذا در بهمن 1353 ایگال آلون وزیر خارجه اسرائیل به منظور مذاکره در این خصوص به تهران آمد. او به همراهی حئیم بارون با لباس مبدل و کلاه گیس و عینک سیاه با پرواز عادی العال وارد تهران شد. مذاکرات وی با شاه کوتاه بود وشاه به دکتر منوچهر اقبال مدیر عامل شرکت نفت دستور داد به همکاری با شرکت نفت ماوراء آسیا همچنان ادامه بدهد. آلون موافقت کرد بهای نفت انتقالی مزبور که در اسرائیل مصرف می شود افزایش یابد. در عوض شاه بهای همین نفت را کاهش داد و مدت اعتبار اعطایی را چهار ماه تمدید کرد. بدین ترتیب او توانست مقامات ایرانی را برای ادامه‌ فروش نفت به اسرائیل قانع کند. تلاش برای گسترش همکاری های نظامی بین ایران و اسرائیل "آلون" در سفر دوم خود در 1355 ش موافقت شاه را با  سفر یک هیئت اسرائیلی متشکل از نمایندگان صنایع نظامی و هواپیما سازی اسرائیل به ایران جلب کرد و اندکی پس از بازگشت آلون، شیمون پرز، وزیر دفاع اسرائیل، در شهریور 1355 ش به تهران آمد. "پرز" در ملاقاتی با شاه در کاخ نیاوران موضوعات مورد علاقه‌ دو طرف را با شاه در میان گذاشت. موضوعات، طیف وسیعی از روابط شوروی و فعالیت مطبوعات آمریکا در رابطه با ایران تا انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و موضع‌ گیری گروه فشار یهودیان درباره‌ ایران را در بر می‌ گرفت. "پرز" احساس کرد که مذاکراتش سودمند بوده است. چند ساعت بعد معلوم شد این احساس درست بوده، چون "ارتشبد طوفانیان" به او خبر داد که شاه از مذاکرات بسیار راضی بوده، به طور اصولی موافقت خود را در زمینه‌ همکاری نظامی اعلام داشته است. از همان ساعت، مذاکرات فنی بین صنایع نظامی دو کشور به نمایندگی "شویمر" و "طوفانیان" در اقامتگاه لوبرانی در تهران آغاز شد. بدین‌ سان نتیجه‌ تلاش‌ های فراوان "آلون" به منزله‌ دیپلماتی برجسته برای اسرائیلی ‌ها، موجبات تداوم روابط ایران و اسرائیل را فراهم ساخت.  
آلون علاوه بر چندین عنوان کتاب، مقاله های گوناگون درباره مسائل سیاسی، نظامی، آموزشی و فرهنگی به زبانهای عبری، عربی و انگلیسی در مجلات مختلف منتشر کرد. از جمله تالیفات وی می توان به موارد زیر اشاره کرد: -داستان پالماخ -پرده شن -تشکیل ارتش اسرائیل (به انگلیسی و آلمانی) -سپر داود (به انگلیسی) - سه جنگ و یک صلح (ترجمه به عربی) - خانه پدرم (به عبری و انگلیس) 
آلون در 29 فوریه  سال 1980 در سن 61 سالگی زمانی که در اوج رقابت با شمون پرز برای بدست گیری رهبری حزب کارگر بود مرد. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۵۴:۲۷

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۵۴:۲۸

ایگال آلون

خلاصه زندگی نامه

 ایگال آلون، سیاستمدار و از شاخص ترین رهبران نظامی رژیم صهیونیستی که علاوه بر فرماندهی عملیات های نظامی ارتش اسرائیل در تجاوز به فلسطین، طرح شهرک سازی را به منظور سیطره کامل رژیم صهیونیستی در قدس اشغالی ارائه داد. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع