الکساندر فلمینگ (Alexander Fleming) در سال 1881 میلادی در "لاودون" ولایت ایرشایر در انگلستان متولد شد. تحصیلات خود را در زمینه پزشکی ادامه داد. وی موفق به کشف پروتئین لیزوزیم و پنی سیلین شد و در سال 1945 جایزه نوبل را دریافت کرد.وی در سن 74 سالگی درگذشت. 
الکساندر فلمینگ تحصیلات خود را در مدرسه پزشکی بیمارستان "سنت مری پوینگتن" و در دانشگاه لندن به انجام رساند و در سال 1908 موفق به دریافت درجه دکترا در طب گردید. 
از ابتدای فعالیت علمی، فلمینگ علاقه بارزی به مباحث باکتری شناسی و علی الخصوص درمان شیمیایی باکتری ها از خود نشان می داد به طوری که از اولین کسانی بود که با سالوارسان (Salvarsun) اقدام به درمان سیفلیس نمود. تحقیقات او در 1922 منتهی به کشف و نامگذاری نوعی پروتئین تجزیه کننده باکتری ها که در اشک و مخاطات موجود است بنام "لیزوزیم"، شد. فلمینگ به صورت تصادفی کشف خود را انجام داد. 
فلمینگ در 1928 تحقیقات باکتری شناسی خود را در آزمایشگاه همان مدرسه ای که طب را آموخته بود انجام می داد. در عین حال به عنوان استاد در آنجا مشغول به تدریس بود. او در آزمایشگاه بر روی محیط کشت میکروب ها به تحقیق می پرداخت. اتفاقاً یکی از محیط های کشت را که محیط رشد جرمهای استافیلوکوکی بود به مدت چند روز از یاد برده بود پس هنگامی که به سراغ محیط کشت رفت، تصمیم گرفت که آن را دور بیاندازد ولی مشاهده کرد که مجموعه ای از باکتری های مرده، گرداگرد کپک های بوجود آمده را احاطه کرده است و باکتری جدیدی هم رشد نکرده است.فلمینگ کپک را جدا کرد و دریافت که جنس آن، همان جنس کپک نان مانده یعنی پنیسیلیوم نوتاتوم می باشد. فلمینگ دریافت که آنچه که موجب از بین رفتن عده ای از باکتری ها و عدم رشد باکتری تازه شده، ماده ای است که کپک ترشح کرده که آن را پنی سیلین نام نهاد. وقتی کپک را در مجاورت باکتری های دیگر قرار داد مشاهده کرد که بعضی از باکتری ها به خوبی رشد کردند و بعضی دیگر از فاصله مشخصی به آن نزدیکتر نمی شدند پس نتیجه گرفت که پنی سیلین بر برخی از میکروب ها مؤثر و بر پاره ای دیگر تأثیر ندارد. سپس آزمایشی برای تعیین تأثیر پنی سیلین بر گلبولهای سفید خون انجام داد که مشخص شد پنی سیلین به میزانی که برای انهدام باکتری ها مصرف می شود برای گلبولهای سفید خون مضر نیست. 
فلمینگ چون شیمی دان نبود و نمی توانست به صورت مجزا ماده مورد نظری بدست آورد و در مورد پنی سیلین به نتیجه نهایی بررسد. یعنی قدرت آنتی بیوتیکی آن به اثبات نرسید تا اینکه "ارنست چین"، "هاوئرفلاری" و همکارانش آن را تثبیت کردند. فلمینگ به همراه چین و فلاری در سال 1945 موفق به اخذ جایزه نوبل شدند. 
فلمینگ در سال 1955 در 74 سالگی در لندن وفات یافت. 

تاریخ ایجاد:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۰:۰۰

آخرین بروزرسانی:۱۳۹۶/۱۱/۲۹ ۲۰:۳۰:۰۱

الکساندر فلمینگ

خلاصه زندگی نامه

 الکساندر فلمینگ، پزشک انگلیسی که جایزه نوبل 1945 را بخاطر به نتیجه رساندن خاصیت آنتی بیوتیکی پنی سیلین دریافت کرد. 

ورود/ثبت نام

اسناد و مراجع